ไรเสียพวกเขาก็เป็นสามีภรรยากันแล้ว ทั้งสองอยู่ในวัยเรียนรู้กันและกัน กวานเสี่ยวโหรวจึงเริ่มปล่อยวางและเริ่มแสดงความปรารถนาที่มีต่อจินเฟิง
ทั้งคู่เล่นบทรักกันถึงกลางดึกก่อนที่จะหยุดลง
ซึ่งจริง ๆ แล้ว จินเฟิงยังไม่อยากจะออกห่างภรรยาแม้เพียงนิด แต่เขาไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ เนื่องจากตอนนี้ถึงเวลาที่คนงานหญิงกะกลางคืนจะพักกินอาหารแล้ว
จินเฟิงได้ยินเสียงพวกนางหัวเราะคิกคักอยู่ใต้หน้าต่าง
กวานเสี่ยวโหรวที่นอนหอบหายใจบนแผงอกของสามี วาดนิ้วผ่านหน้าอกที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อและแอบยิ้มออกมา
“บ้านอิฐยังสร้างไม่เสร็จอีกหรือ?”
จินเฟิงถามอย่างสงสัย
เป็นเวลาร่วมสองเดือนที่เขาเดินทางไปยังเมืองเว่ยโจว พูดตามหลักเหตุผล บ้านอิฐน่าจะสร้างเสร็จตั้งนานแล้ว แต่เหตุใดคนงานหญิงจึงยังทำงานที่กระท่อมเพิ่งหญ้าคาอยู่เล่า?
คงไม่ใช่เพราะขาดเขาเลยทำให้งานล่าช้าหรอกนะ?
“ส่วนที่เป็นโรงงานสร้างเสร็จแล้ว แต่ว่าส่วนพักอาศัยของเรายังไม่เสร็จ ตงตงกล่าวว่าเมื่อบ้านของเราสร้างเสร็จแล้วค่อยย้ายทีเดียวน่ะ” กวานเสี่ยวโหรวกล่าว
“ตงตงทำถูกแล้ว”
แต่เดิมจินเฟิงวางแผนเอาไว้ว่า ลานแห่งใหม่จะไม่ได้มีแค่โรงงานสิ่งทอและโรงตีเหล็กเท่านั้น แต่ยังมีส่วนที่เป็นที่อยู่อาศัยของเขาเองด้วย
โรงงานและโรงตีเหล็กถูกออกแบบให้ยกกำแพงทั้งสี่ด้านสูงขึ้นและเพิ่มหลังคา การก่อสร้างดังกล่าวง่ายมากและเสร็จสิ้นสักพักแล้ว
อย่างไรก็ตาม บ้านที่จินเฟิงจะสร้างเพ
