ม่กี่ก้าว นางก็หันหลังกลับและวิ่งกลับไปในหมู่บ้าน
ไม่ว่ากวานเสี่ยวโหรวและถังตงตงจะได้ยินหรือไม่ แต่ในขณะที่นางวิ่งนางก็ตะโกนออกมาอย่างสุดเสียง
“พี่สาว พี่ถัง พี่เขยกลับมาแล้ว!”
เมื่อจางเสี่ยวฮวาได้สติ นางก็รีบวิ่งออกไปอีกทางหนึ่งทันที
“ท่านแม่ พี่ใหญ่ พี่รองกลับมาแล้ว!”
หมู่บ้านเล็ก ๆ ที่เงียบสงบแตกตื่นทันทีเมื่อได้ยินเสียงของเด็กหญิงทั้งสอง
ไม่ว่าบุรุษ สตรี เด็กหรือคนชราต่างก็วิ่งออกจากบ้านกันหมด
ที่บ้านของจินเฟิง รุ่นเหนียงและกวานเสี่ยวโหรวกำลังทำอาหารอยู่ในครัว แต่จู่ ๆ กวานเสี่ยวเอ๋อก็พุ่งตัวเข้ามา
“เสี่ยวเอ๋อ เจ้าวิ่งจนเหงื่อออกท่วมตัว รีบไปล้างหน้าล้างตาก่อนเถิด ใกล้ได้เวลาอาหารเย็นแล้ว”
กวานเสี่ยวโหรวมองไปที่เสี่ยวเอ๋อและยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยด้วยความเอ็นดู
นับตั้งแต่มาที่บ้านหลังนี้ เสี่ยวเอ๋อก็มีชีวิตชีวามากขึ้นเรื่อย ๆ จากผมที่เคยแห้งเสีย เปราะขาดง่าย และมีสีซีดจางก็เปลี่ยนเป็นผมหนาและมีสีที่เข้มขึ้น
ใบหน้าเล็ก ๆ ก็ดูมีเนื้อมีนวลขึ้นเช่นกัน เมื่อคนอื่นในหมู่บ้านเห็นนาง ทุกคนต่างก็ชื่นชมในความงามนี้
“ท่านพี่ เร็วเข้า ตามข้ามา!”
เสี่ยวเอ๋อคว้าแขนเสื้อของกวานเสี่ยวโหรวแล้วลากนางออกไป
“อย่าก่อกวนสิ นี่มันใกล้เวลาเลิกงานแล้ว อาหารยังทำไม่เสร็จนะ”
กวานเสี่ยวโหรวตีมือของเสี่ยวเอ๋อเบา ๆ
“พี่เขยกลับมาแล้ว พี่จะไม่ไปต้อนรับเขาหน่อยหรือ?”
เสี่ยวเอ๋อกระทืบเท้า
เคร้ง!
ตะหลิวในมือของกวานเส
