บทที่ 77 ห้ามเหลือแม้แต่คนเดียว
“ให้พลธนูจำเอาไว้ว่า ไม่ว่าจะมีทหารม้ากี่ชีวิต ห้ามปล่อยให้เหลือรอดแม้แต่คนเดียว!”
จินเฟิงหันกลับมาและออกคำสั่ง
“รับทราบ!”
ผู้ส่งสารรีบออกไปกระจายคำสั่งทันที
ก่อนหน้านี้กองทัพเถี่ยหลินมีธนูจ้งหนู่*[1] อยู่บ้าง แต่จำนวนน้อยมาก อีกทั้งประสิทธิภาพยังต่ำเกินไป และต้องใช้เวลานานในการเติมลูกธนูสำหรับยิงแต่ละลูก ซึ่งส่งผลกระทบต่อสถานการณ์การต่อสู้
ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ชาวตั่งเซี่ยงกำลังยุ่งอยู่กับการรวบรวมทาสชาวฮั่นจากในเมืองและไม่ได้ออกโจมตี ส่วนจินเฟิงเองก็ไม่มีอะไรทำ เขาจึงทำการแก้ไขและติดตั้งธนูจ้งหนู่ไว้บนภูเขา เตรียมที่จะใช้มันเพื่อตัดหัวแม่ทัพของชาวตั่งเซี่ยงในการสู้รบครั้งต่อไป
ผู้เฒ่าจ้าวรู้สึกว่าไพ่เด็ดเหล่านี้ไม่ควรที่จะเปิดเผยแก่นายทหารชั้นประทวนให้รู้
อย่างไรก็ตาม เพื่อเห็นแก่ศักดิ์ศรีของจินเฟิง เขาเพียงแค่ขมวดคิ้วและไม่ตั้งคำถามอะไรออกไป
ทาสชาวฮั่นค่อย ๆ เข้าใกล้กระบวนทัพสี่เหลี่ยมภายใต้การคุ้มกันของชาวตั่งเซี่ยง
ในเวลานี้กระบวนทัพอยู่ในรูปตัวที ทาสชาวฮั่นต้องเดินผ่านทางเดินที่ยาวกว่าสามฉื่อ
สองข้างของทางมีต้นไผ่ปลายแหลมคม หากผู้ใดมีเจตนาไม่ดี เมื่อเดินผ่านมาทางเดินนี้ก็จะต้องถูกรุมแทงเหมือนรังแตน
ทาสชาวฮั่นไม่เคยเห็นการต่อสู้เช่นนี้มาก่อน และพวกเขาก็หวาดกลัวมากจนไม่กล้าที่จะเดินไปข้างหน้า
“ไม่ต้องกลัว พวกเราทุกคนคือชาวฮั่น เราจะไม่ทำร้ายพ
