วกเจ้า แค่เดินหน้าไปอย่างกล้าหาญและระวังอย่าเข้าใกล้โล่”
สวีเซียวตะโกนเสียงดัง
ข้างหลังพวกเขาคือชาวตั่งเซี่ยงที่เริ่มเคลื่อนทัพพร้อมกับแส้ในมือ
“ไปเถอะ เลวร้ายที่สุดก็แค่ตาย ข้ามีชีวิตเช่นนี้มานานเกินไปแล้ว การตายด้วยน้ำมือของชาวฮั่นยังดีกว่าถูกสัตว์ร้ายอย่างตั่งเซี่ยงทรมานจนตาย”
ชายชราชาวฮั่นคนหนึ่งที่เดินอยู่ข้างหน้าเป็นผู้นำเข้าไปในทางเดิน
ชายชราผู้นี้เคยได้รับความเคารพอย่างสูงในหมู่บ้าน และทันทีที่เข้าไป ก็มีคนติดตามเขาทันที
หากมีคนนำ คนที่เหลือก็จะตามมา และทุกอย่างก็จะราบรื่นขึ้น
ทาสชาวฮั่นเข้าแถวกันอย่างเป็นระเบียบและเดินเข้าไปยังทางเดินทีละคน
ในตอนแรกมันยังคงเป็นระเบียบเรียบร้อย แต่เมื่อทหารตั่งเซี่ยงที่ตามมาข้างหลังโบกมือ พร้อมกับชูมีดพร้าราวกับจะฆ่าใครสักคน รอบ ๆ ก็เริ่มวุ่นวายทันที
สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในชีวิตไม่ใช่ความสิ้นหวัง แต่คือการประสบกับความสิ้นหวังมาเป็นเวลานาน และในที่สุดก็ได้เห็นแสงความหวังอันเห็นริบหรี่ แต่เมื่อกำลังจะหนีพ้น ทุกอย่างกลับพังทลายลง
ชีวิตของทาสชาวฮั่นในตั่งเซี่ยงนั้นเลวร้ายยิ่งกว่าชีวิตของสุกรหรือสุนัข หลายคนสิ้นหวังและไม่กลัวความตายอีกต่อไป
แต่ในที่สุดตอนนี้พวกเขาก็เห็นความหวังที่จะได้กลับไปยังจงหยวน ความปรารถนาในการเอาชีวิตรอดของพวกเขาถูกจุดขึ้นมาอีกครั้ง พวกเขารีบรุดไปข้างหน้าเพราะกลัวว่าจะถูกชาวตั่งเซี่ยงเอาชีวิตหากวิ่งช้าเกินไป
ทันใดนั้นเหตุก
