ล้างแค้นให้เจ้ารองกัน!”
พี่ใหญ่ตะโกนด้วยน้ำเสียงดุดัน “รีบเข้า อย่าปล่อยให้พวกหนีทหารเหล่านั้นหนีไปได้!”
ไม่ว่าเขากับเจ้ารองจะมีความบาดหมางอะไรกัน แต่ในเมื่ออีกฝ่ายต้องมาตายแบบนี้ เขาก็ควรจัดการตามความเหมาะสม
หง่าง! หง่าง! หง่าง!
เสียงฆ้องอันดุเดือดดังขึ้น
ไม่ช้า โจรหลายสิบคนก็มารวมตัวกันเพื่อติดตามพี่ใหญ่ลงเขาเมาเมาไป
ทุกคนถืออาวุธอย่างเช่นมีดพร้าและหอก
ไม่นานพวกเขาก็ไปถึงจุดที่พี่รองถูกปล้น
ศพของพี่รองถูกโยนลงข้างถนนราวกับสุนัขที่ตายแล้ว อีกทั้งร่างกายของเขายังถูกปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจนหมด
ทว่าพวกคนหนีทหารกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย
“พวกมันล่ะ?”
พี่ใหญ่เอ่ยถามพร้อมกระชากคอเสี่ยวเก้อจื่อ
“ข้าเองก็ไม่รู้เช่นกัน!”
เสี่ยวเก้อจื่อหดคอลงแล้วพูดว่า “อาจจะหนีไปแล้วก็ได้…”
“แยกย้ายกันค้นหา ไปดูร่องรอยว่าพวกมันหนีไปทางไหน!”
พี่ใหญ่โบกมือ จากนั้นโจรหลายสิบชีวิตก็แบ่งออกเป็นสี่กลุ่ม แยกย้ายกันหากันคนละทิศทาง พยายามแยกรอยเท้าของกลุ่มชายหนีทหารบนพื้น
ขณะนั้นเองจู่ ๆ ก็มีเสียงดังมาจากบริเวณโดยรอบ
ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ…
พี่ใหญ่และหัวหน้ากลุ่มอีกสี่คนถูกลูกธนูปักเข้าที่ลำตัวและล้มลงกับพื้น!
“หยุดอยู่ตรงนั้น ใครขยับข้าจะยิงให้หมด!”
มีเสียงตะโกนดังมาจากผืนป่าโดยรอบ
เหล่าโจรต่างก็ตื่นตระหนกกันหมด บางคนโง่เขลาตกใจจนควบคุมสติไม่ได้และพยายามที่จะวิ่งหนี บางคนที่ฉลาดขึ้นมาหน่อยพยายามหาที่ซ่อนตัวให้มิดชิด
ที่นี่คื
