อจุดซุ่มโจมตีที่ชิ่งไหวเลือกเอาไว้ บริเวณโดยรอบเป็นพื้นที่ราบ ไม่ต้องพูดถึงก้อนหิน แม้แต่ต้นไม้ก็ไม่มีให้ซ่อนตัวด้วยซ้ำ
ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ!
แต่ก็ยังมีโจรอีกห้าหกชีวิตที่พยายามหลบหนี
“ข้าขอเตือนอีกครั้งให้พวกเจ้าหยุดอยู่กับที่อย่าเคลื่อนไหว ใครขยับข้าจะยิงให้ตาย!”
เสียงของจงอู่ดังก้องขึ้นมาอีกครั้ง
“ทุกคนฟังให้ดี หากพวกเราถูกจับ เราจะตายกันทั้งหมด พวกมันมีกันอยู่ไม่กี่คน หากพวกเราวิ่งไปด้วยกัน พวกมัน…”
เสี่ยวเก้อจื่อต้องการให้สหายของเขาวิ่งหนีไปด้วยกัน แต่ก่อนที่เขาจะพูดจบ ลูกธนุก็พุ่งมาปักที่ลำคออย่างแม่นยำ
เลือดของชายร่างบางสาดกระเซ็น
เสี่ยวเก้อจื่อกุมลำคอของตนเอาไว้ แต่ถึงกระนั้นก็ไม่สามารถปิดปากแผลของเขาได้ เลือดยังคงไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง และแรงกายของเขาก็กำลังจะหมดลงอย่างรวดเร็ว
เพียงไม่อึดใจ เสี่ยวเก้อจื่อก็ล้มลงกับพื้นแน่นิ่งไม่ไหวติง
“ยังมีใครคิดจะวิ่งหนีอยู่อีกหรือไม่?”
จงอู่ตะโกน
ตอนนี้พวกโจรต่างก็ไม่กล้าขยับเขยื้อน
หากเป็นการต่อสู้แบบตัวต่อตัว พวกเขาก็กล้าที่จะพุ่งไปด้านหน้าด้วยความเลือดร้อน แต่ตอนนี้พวกเขาไม่เห็นฝ่ายศัตรูด้วยซ้ำ แล้วจะต่อสู้ได้อย่างไรเล่า?
นี่ไม่ใช่การต่อสู้ แต่มันคือการออกไปตาย!
จงอู่ส่งสัญญาณให้คนด้านหลัง จากนั้นเชือกเส้นหนึ่งก็พุ่งออกไปจากพงหญ้าและถูกโยนไปยังปลายเท้าของกลุ่มโจรที่อยู่ไม่ไกลนัก
“มัดพวกมันซะ!”
จงอู่ออกคำสั่งในขณะที่ตัวเขายังซ่อนตัวอยู่ในพง
