นแบบนั้น
“ข้าไม่กังวลกับการควบคุมงานของหัวหน้าหมู่บ้านหรอก”
จินเฟิงยิ้มและตบไหล่หัวหน้าหมู่บ้านเบา ๆ
โดยปกติ อิฐห้าก้อนต่อฟืนแห้งหนึ่งจินนั้นนับว่าเป็นราคาต้นทุนแล้ว หากทำอิฐออกมาได้ไม่ดีเผลอ ๆ คงเข้าเนื้อตัวเขาเองด้วยซ้ำ
อย่างไรก็ตาม ตอนที่คิดจะทำอิฐขึ้นมา เขาไม่ได้ตั้งใจจะใช้มันสร้างรายได้ตั้งแต่แรก ถ้ามันเข้าเนื้อหรือขาดทุนไปบ้างก็คงต้องยอมรับ ในอนาคตหากต้องการสร้างอะไรขึ้นในหมู่บ้านจะได้สะดวก
แน่นอนว่า เมื่อหัวหน้าหมู่บ้านประกาศข่าวการแลกเปลี่ยนฟืนกับอิฐ ความโกลาหลก็เกิดขึ้นทันที
“พรุ่งนี้ข้าจะให้เด็ก ๆ ขึ้นไปเก็บฟืนบนภูเขา”
“จินเฟิง ค่าจ้างของเหล่าหนิวเปลี่ยนเป็นอิฐแทนได้หรือไม่ ในอนาคตหากเจ้ามีเรื่องอะไรก็มาหาเหล่าหนิวได้เลย”
“จินเฟิง หลังจากนี้ข้าจะตั้งใจทำงานอย่างหนัก และไม่เกียจคร้านอีกต่อไป”
“จินเฟิง เจ้าช่วยชี้ทางสว่างให้แก่ครอบครัวข้า เจ้าคือผู้มีพระคุณ”
…
บุรุษที่เนื้อตัวเปียกชุ่มและเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลนต่างก็เข้ามาล้อมรอบบัณฑิตหนุ่มอย่างตื่นเต้น พวกเขาพยายามที่จะแสดงความภักดีออกมา
หลังจากที่ทุกคนสงบลงแล้ว จินเฟิงก็สั่งให้คนรื้อกำแพงดินที่ปิดอยู่ตรงทางเข้าเตาเผาออก
นี่เป็นอิฐชุดแรกที่ผลิตโดยเตาเผาอิฐนี้ บัณฑิตหนุ่มเตรียมใจไว้แล้วว่ามันอาจจะล้มเหลว
แต่เขาก็ต้องประหลาดใจ เมื่อพบว่าอิฐชุดแรกที่เผาในเตานี้ประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก มันไม่มีรอยแตกร้าวมากอย่างที่คิด
เมื่อเห
