วหรือ!”
จางเหลียงกัดฟันแล้วถามว่า “ไอ้สารเลวนั่นอยู่ที่ไหน?”
“ตรงนั้น!”
เฉินเหล่าลิ่วชี้ไปยังเซี่ยกวางที่ถูกมัดไว้
“นั่นเซี่ยกวางหรือ?”
ไม่ใช่ว่าสายตาของจางเหลียงไม่ดี แต่จินเฟิงใช้ตั่งในการต่อสู้
ดังนั้นจมูกของเซี่ยกวางจึงมีร่องรอยการถูกทุบ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเลือด หลาย ๆ คนจึงจำอันธพาลแซ่เซี่ยผู้นี้แทบไม่ได้
“ในเมื่อจับไอ้สารเลวนี่ได้แล้ว จะเก็บมันไว้ทำไม”
เมื่อเจอโจรในหมู่บ้าน พวกมันมักถูกประหาร
ยิ่งสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนนี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึง
“ผู้ใหญ่บ้านบอกให้ส่งตัวไปให้เจ้าหน้าที่ก่อน”
เฉินเหล่าลิ่วพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ข้าเดาว่าหัวหน้าหมู่บ้านคงไม่กล้าทำอะไรเขา เพราะพ่อของเซี่ยกวางก็เป็นทหารร่วมรบกับหัวหน้าหมู่บ้าน”
“ถ้าเขาทำไม่ได้ ข้าจะทำเอง!”
จินเฟิงไม่เคยฆ่าใคร แต่จางเหลียงคือคนที่คุ้นเคยกับสนามรบและเห็นเลือดมามากมาย
สำหรับเขา การฆ่าคนไม่ต่างจากการฆ่าไก่
ไม่สิ บางทีการฆ่าไก่อาจจะทำให้เขาตื่นเต้นมากกว่านี้
อย่างน้อย ๆ การฆ่าไก่ก็เอาเนื้อของมันมากินได้
“อย่าไป!”
เฉินเหล่าลิ่วคว้าตัวจางเหลียง “อย่างไรก็ตาม ชายผู้นี้คงไม่รอดแล้ว อย่าเอาตัวเองเข้าไปเกี่ยวข้องเลย ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของหัวหน้าหมู่บ้านเถิด”
“รู้ได้อย่างไรว่าเขาจะไม่รอด”
