ว่าเงินทั้งหมดที่หามาได้หายไปจนหมด จึงรู้สึกเป็นทุกข์และนั่งร้องไห้อยู่ในบ้าน
เมื่อเสี่ยวเอ๋อเห็นว่าพี่สาวร้องไห้ นางก็เสียน้ำตาเช่นกัน
จินเฟิงหันไปมองด้านนอกเพื่อยืนยันให้แน่ใจว่าทุกคนได้กลับไปแล้ว จากนั้นเขาก็หยิบเงินแท่งออกมาจากกระเป๋าแล้ววางลงบนโต๊ะ
ได้ผลจริง ๆ กวานเสี่ยวโหรวหยุดร้องไห้ทันที ก่อนจะดึงจินเฟิงเข้ามาถามว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น
…
ห่างออกไปสิบกว่าลี้ เซี่ยกวางและชายหัวโล้นพึ่งโผล่ออกมาจากป่า
พวกเขามองย้อนกลับไปเพื่อยืนยันว่าไม่มีใครไล่ตามมาทัน จากนั้นทั้งคู่ก็นั่งลงกับพื้นและหอบหายใจอย่างหนัก
“น่าเสียดาย แต่งภรรยามายังไม่ทันได้ร่วมหลับนอนเลย”
เซี่ยกวางพึมพำจากนั้นก็เปิดถุงผ้าและเทกองเหรียญทองแดงออกมา
มีคนจำนวนมากเห็นเขาขโมยของ หลังจากนี้เขาคงไม่ได้กลับไปที่ซีเหอวานอีก
“มีเงินแล้ว อยากหาหญิงสาวมาหลับนอนด้วยคงไม่ใช่เรื่องยาก? เงินนี่มีประโยชน์มากมายเสียจริง”
ชายหัวโล้นมองไปที่กองเหรียญทองแดงจำนวนหนึ่ง “น่าเสียดายที่หาเงินของชายผู้นั้นไม่เจอ ไม่เช่นนั้นเราคงรวยกันไปแล้ว”
“พี่สาม เขาต้องนำเงินติดตัวไว้เป็นแน่”
ดวงตาของเซี่ยกวางเป็นประกาย “หรือไม่ ท่านกลับไปเรียกพวกพ้อง แล้วตอนกลางคืนเรากลับไปที่นั่นกันอีกครั้งดี?”
“ช่างเถิด ใช้เหรียญทองแดงจำนวนนี้ให้หมดก่อนค่อยกว่ากันอีกที”
ชายหัวโล้นพูดต่อ “บางทีหากโชคดี เราอาจไม่ต้องไปวุ่นวายกับเด็กนั่นก็ได้”
“ก็จริง ก็จริง”
เซี่ยกวางก้ม
