ว นางเพิ่งเคยออกนอกหมู่บ้านเพียงครั้งเดียวเท่านั้น ไม่แปลกที่จะสงสัยทุกสิ่งทุกอย่างที่เห็น
“หมู่บ้านของพวกเราห่างกันไม่กี่ลี้ แน่นอนว่าเหมือนกัน”
“พี่เขย ไปบ้านท่านแล้วจะได้กินข้าวสวยหรือไม่? ตอนกลางวันที่ข้าได้กินข้าวสวยนะ อร่อยมากเลย!”
“แน่นอนสิ ไม่ใช่แค่ข้าวสวยเท่านั้น แต่ยังมีขนมแป้งจี่ แล้วก็หมั่นโถวด้วย เจ้าอยากกินอะไรให้พี่สาวของเจ้าทำให้กินได้เลย”
“โห ดีมากเลย ข้าอยากถึงบ้านพี่เขยเร็ว ๆ”
ในความคิดของกวานเสี่ยวเอ๋อ วันนี้เป็นวันที่นางมีความสุขที่สุดแล้ว
“ไม่ต้องรีบร้อน เลี้ยวทางข้างหน้าก็ถึงบ้านข้าแล้ว”
จินเฟิงเผยรอยยิ้มออกมาและเอ่ย “หืม เหตุใดคนถึงมากมายเช่นนี้?”
ในลานเล็ก ๆ มีคนยืนอยู่ประมาณยี่สิบสามสิบคน ไม่รู้ว่าพวกเขากำลังถกเรื่องอะไรกัน
“จินเฟิง เสี่ยวโหรว พวกเจ้ากลับมาแล้วหรือ”
หลินอวิ๋นฟางเอ่ยทักทายและกล่าวอย่างร้อนรน “บ้านเจ้าถูกขโมยขึ้น รีบเข้าไปดูเร็วว่ามีอะไรหายบ้าง?”
