่เขลาเพียงนี้ ไม่ว่าเขาจะดีต่อเจ้าแค่ไหน เจ้าก็ไม่ควรหาอนุภรรยาให้เขา ไม่เช่นนั้น ในอนาคตจะเป็นเจ้าเองที่ต้องทนทุกข์ทรมาน”
การรับอนุภรรยาเพิ่มในครอบครัวเป็นเรื่องแพร่หลายในสมัยราชวงศ์ต้าคัง ถังตงตงไม่ได้รู้สึกว่าอีกฝ่ายดูถูก นางเพียงไม่พอใจกับความไม่ระวังตนให้ดีของเพื่อนสนิท
“ถ้าเป็นผู้อื่นข้าก็ไม่ยินยอมหรอก แต่หากมีเจ้าเข้ามาเพิ่ม พวกเราจะได้เป็นพี่น้องที่ใกล้ชิดสนิทสนมมากยิ่งขึ้น หากเจ้ายินดี ข้าจะไปขอร้องสามีดู”
“เสี่ยวโหรว ข้ารู้ว่าเจ้าหวังดีต่อข้า กลัวว่าข้าจะตกระกำลำบาก เจ้าวางใจเถิด ข้าไม่เป็นเช่นนั้นหรอก”
ถังตงตงจับมือเพื่อนรักเอาไว้ “ข้าอยากลองสู้ด้วยตัวเองก่อน หากไม่ไหวจริง ๆ ไว้ข้าค่อยไปพึ่งพาเจ้านะ”
“เอาเช่นนั้นก็ได้”
“อื้ม”
…
หลังจากกินอาหารกลางวันเสร็จ แม้เถียนซานยาจะรับปากว่าจะไม่รังแกกวานเสี่ยวเอ๋ออีก แต่กวานเสี่ยวโหรวก็ยังกังวลอยู่ดี เมื่อคุยกับผู้เป็นสามีเรียบร้อย นางก็ตัดสินใจได้ว่าจะรับกวานเสี่ยวเอ๋อไปเลี้ยงดูสักพัก
ตอนที่กวานเสี่ยวโหรวมาที่นี่ ทุกคนเอาแต่แสดงท่าทางรังเกียจและหลีกเลี่ยง แต่ตอนที่นางจะกลับทุกคนกลับมาบอกลาและส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตร
นางใช้ชีวิตมาเกือบยี่สิบปีแล้ว วันนี้นับว่าเป็นวันที่มีความสุขที่สุด
“พี่เขย ที่นี่คือซีเหอวานหรือ?”
กวานเสี่ยวเอ๋อที่ถูกจินเฟิงแบกไว้บนหลังเอ่ยปากถาม “เหมือนกับที่กวานเจียวานหรือไม่?”
เด็กหญิงผู้น่าสงสาร โตจนป่านนี้แล้
