นเจียวานเพื่อพึ่งพาอาศัยอู๋หน่ายนาย ท่านย่าคนที่ห้าของนาง”
กวานเสี่ยวโหรวเล่าต่อ “แต่ก่อน อู๋หน่ายนายไม่ให้นางหยิบจับอะไร อย่างมากก็ให้นางรู้วิธีปั่นด้ายจากข้า เหตุใดตอนนี้นางถึงได้มาลงมือทำงานล่ะ?”
“ไม่น่าเล่า”
เมื่อครู่จินเฟิงถึงได้รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
เพราะท่าทางการทำงานของหญิงสาวตรงหน้าช่างงุ่มง่าม นางดูเหมือนไม่เคยสัมผัสดินทรายมาก่อน
ถังตงตงเป็นคนนอกพื้นที่จึงไม่ค่อยมีเพื่อนในกวานเจียวานนัก เมื่อนางได้รู้จักกับกวานเสี่ยวโหรวจึงรู้สึกมีความสุขมาก
ทั้งสองวิ่งไปด้านข้างเพื่อพูดคุยกันตามประสาผู้หญิง จินเฟิงไม่อยากที่จะเข้าไปแทรก เขาเลยไปอยู่อีกด้านเพื่อคิดวิธีการทำไนปั่นด้าย
“ตงตง เหตุใดอู๋หน่ายนายถึงยอมปล่อยให้เจ้ามาทำงานที่แปลงได้ล่ะ”
“เครื่องประดับที่ข้านำติดตัวมาจากบ้านขายกินหมดแล้ว ปีภาษีหน้าข้าคงมีเงินไม่พอจ่าย ข้าเลยอยากหักล้างถางพงหารายได้เพิ่ม จะได้ไม่ถูกส่งไปร่วมขบวนส่งตัวเจ้าสาว”
ถังตงตงพูดอย่างหมดหนทาง
“ตงตง เจ้าไม่จำเป็นต้องเข้าร่วมขบวนส่งตัวเจ้าสาวเลย มีบุรุษในกวานเจียวานมากมายที่อยากแต่งงานกับเจ้า”
“บุรุษในกวานเจียวานล้วนโง่เขลา อีกทั้งยังชอบทุบตีดุด่าภรรยา ต่อให้ข้าตายก็จะไม่แต่งงานกับพวกเขาเด็ดขาด”
“หรือว่าเจ้าจะแต่งกับสามีข้า เขาไม่เคยลงไม้ลงมือกับข้า อีกทั้งยังปฏิบัติต่อข้าเป็นอย่างดี…”
กวานเสี่ยวโหรวเอ่ยชื่นชมจินเฟิงอีกครั้ง
“เสี่ยวโหรว เหตุใดเจ้าถึงได้โง
