บคน ๆ หนึ่งด้วย”
กวานเสี่ยวโหรวดึงแขนจินเฟิงขึ้น
“พบใครหรือ?”
“เพื่อนรักของข้า” นางกล่าวต่อ “ก่อนหน้านี้มีแต่คนบอกว่าข้าเป็นดาวหายนะ ไม่มีใครอยากจะข้องเกี่ยวกับข้า มีเพียงตงตงเท่านั้นที่ไม่รังเกียจและช่วยเหลือข้ามาโดยตลอด”
“เอาล่ะ เช่นนั้นไปหานางกัน”
ทั้งสองเดินออกจากลานบ้านเล็ก ๆ ไป จากนั้นก็เดินผ่านป่าไผ่และเห็นหญิงสาวอายุราว ๆ สิบเจ็ดสิบแปดกำลังขุดดินอยู่
หญิงสาวตรงหน้าสูงกว่ากวานเสี่ยวโหรวเล็กน้อย นางมีรูปร่างหน้าตาสะสวยแต่ว่าผอมไปสักหน่อย
จินเฟิงรู้สึกว่าหญิงสาวผู้นี้มีบางอย่างผิดปกติจึงอดไม่ได้ที่จะพิจารณาดูอีกครั้ง
“สามี ตงตงดูดีใช่หรือไม่?”
กวานเสี่ยวโหรวถามด้วยรอยยิ้ม
“รูปงาม แต่งามน้อยกว่าเสี่ยวโหรวของข้า”
“เช่นนั้น เจ้าอยากแต่งตงตงมาเป็นอนุภรรยาหรือไม่?”
“เหตุใดเจ้าถึงถามเรื่องนี้อีกแล้ว?”
ถึงแม้ว่าเขาจะเรียนสายวิทย์มาแต่ก็ต้องเรียนรู้วิชาเอาตัวรอดไว้บ้าง “แน่นอนว่าโลกใบนี้มีหญิงสาวที่งดงามอยู่มากมาย ถ้าเห็นใครสวยก็แต่งเข้ามาหมด จะรับมือไหวหรือ? ข้ามีเจ้าคนเดียวก็เพียงพอแล้ว”
“สามีที่รัก ตงตงไม่เพียงหน้าตางดงามเท่านั้น แต่นางยังอ่านออกเขียนได้อีกด้วย”
“อ่านออกเขียนได้หรือ?”
จินเฟิงตกตะลึง
ยุคสมัยนี้ผู้ชายอ่านออกเขียนได้น้อยมาก นับประสาอะไรกับผู้หญิง น่าจะมีไม่เกินหนึ่งในพัน
“ตงตงเคยเป็นสตรีที่มีฐานะร่ำรวยในเมือง ต่อมามีบางอย่างเกิดขึ้นกับครอบครัวของนาง นางจึงต้องมาที่กวา
