ย่ามาคิดเสียใจทีหลังดีกว่า อย่าคิดที่จะมาหาผลประโยชน์จากครอบครัวของเราเชียว รีบพาตัวนางกลับไปที่ซีเหอวานซะ อย่ารอให้พี่น้องของข้ามาไล่ เพราะแบบนั้นคงจบไม่ดีแน่!”
“หุบปากของเจ้าซะ ซานยา!”
เมื่อกวานหลิวซื่อเห็นจินเฟิงเริ่มขมวดคิ้ว นางก็รีบขยิบตาให้กับบุตรชาย “จู้จือ ดูแลภรรยาของเจ้าด้วย!”
น่าเสียดายที่บุตรชายของนางก็มีความคิดแบบเดียวกันกับภรรยาของเขาและไม่สนใจคำเตือนจากมารดาเลย
“ท่านแก่จนสมองเลอะเลือนไปแล้วหรือ สินค้าขาดทุนนางนี้ไม่ได้เป็นของครอบครัวกวานอีกต่อไป ท่านยังจะปกป้องนางอยู่อีก!”
เถียนซานยายกมือเท้าเอวแล้วพูดอย่างไม่พอใจ “ข้าต้องโชคร้ายไปชั่วชีวิต เพราะมาแต่งงานเข้าครอบครัวนี้ ไม่มีใครได้เรื่องสักคน ไม่ใช่ดาวหายนะก็อายุสั้น… อายุสั้น เจ้ามองอะไร ข้าว่าเจ้านั่นแหละ!”
นางด่ากราดไปทั่วอย่างไม่มีเหตุผล กวานเสี่ยวเอ๋อย่อตัวลงที่มุมกำแพงด้วยความกลัว นางกลัวจนไม่สามารถเงยหน้าได้เมื่อโดนเถียนซานยาดุด่า
ตอนแรกนางแค่ตัวสั่นเพียงเล็กน้อย แต่หลังจากนั้นมันก็เริ่มรุงแรงขึ้น มือเท้าของเด็กผู้หญิงตัวเล็กเริ่มเกร็ง!
“เสี่ยวเอ๋อ!”
กวานเสี่ยวโหรวรีบโผเข้ากอดน้องสาวเอาไว้ด้วยความลนลาน เพราะนางไม่รู้จะทำอย่างไร
“ข้าบอกแล้วว่าเจ้ามันดาวหายนะ เพียงแค่ย่างเข้ามาในบ้านก็พาลให้คนอายุสั้นอาการกำเริบ!”
ในขณะที่เถียนซานยาดุด่า นางก็เริ่มใส่อารมณ์มากขึ้นเรื่อย ๆ
จากนั้นเพื่อนบ้านก็รีบมามุงพร้อมกับชี้ไป
