อย วันนี้เจ้าให้เหรียญทองแดงแก่พวกข้าสองเหรียญก็เพียงพอ”
“คนสมัยโบราณช่างเรียบง่ายและซื่อตรง”
จินเฟิงลอบถอนหายใจและแสร้งทำหน้าเคร่งขรึม “บัณฑิตจินเฟิงผู้นี้ พูดแล้วไม่คืนคำ หากพวกท่านไม่รับมันไว้ เช่นนั้นก็โยนทิ้งเถิด”
“เจ้านี่นะ!”
เมื่อหัวหน้าหมู่บ้านเห็นนิสัยดื้อรั้นของผู้ประกาศตนเป็นบัณฑิต เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น นอกเสียจากสอดซองแดงนี้เข้าไปในอก
“เช่นนี้จึงจะถูกต้อง”
จากนั้นจินเฟิงก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ และเริ่มการซื้อครั้งใหญ่อีกครั้ง
ในช่วงสาย ชายหนุ่มใช้เงินไปทั้งหมดแปดก้วน เขาไม่เพียงซื้อของจำเป็นในชีวิตประจำวันอย่างเช่นธัญพืชและเกลือเท่านั้น แต่ยังซื้อของอีกหลายอย่างที่จางเหลียงไม่รู้จักหรือของที่เขาคิดว่าไม่มีประโยชน์แม้แต่น้อยใส่เต็มเกวียน
เดิมทีจินเฟิงต้องการซื้อเสื้อผ้าให้กวานเสี่ยวโหรว ทว่าเขาไม่สามารถหาเสื้อผ้าที่ตัดเย็บสำเร็จแล้วได้ จึงทำได้เพียงดึงผ้ามาสองผืน กลับไปแล้วค่อยหาคนตัดชุดทีหลัง
เมื่อซื้อของเสร็จ ชายหนุ่มยังมีเหรียญทองแดงเหลืออีกยี่สิบกว่าก้วน พูดง่าย ๆ ก็คือเหลืออยู่ครึ่งถุงผ้า จินเฟิงคิดว่าแบบนี้ไม่สะดวกแน่ เขาจึงไปที่โรงแลกเงินเพื่อเปลี่ยนเหรียญทองแดงเป็นเงินแท่ง
ไม่เพียงแค่นั้น บัณฑิตหนุ่มยังเชิญทุกคนไปกินอาหารอีกมื้อก่อนเดินทางกลับด้วย
ในขณะที่จินเฟิงและพรรคพวกพ้นออกจากประตูเมืองไป เจ้าหน้าที่ก็พาชายหนุ่มที่สวมหมวกเหล็กและชุดเกราะเข้าไปยังโรงเตี๊ยม
