ละถ้วยตามด้วยหมั่นโถวอีกหนึ่งชุด
อาหารเหล่านี้เป็นอาหารที่ดีที่สุดในโรงเตี๊ยมแล้ว
ค่าอาหารและที่พักทั้งหมดราคาเจ็ดสิบเหรียญทองแดง จางเหลียงจึงแอบเป็นกังวลแทนจินเฟิง เพราะรู้สึกว่าชายหนุ่มกำลังใช้จ่ายอย่างล้างผลาญ
หากใช้เงินเจ็ดสิบเหรียญทองแดงนี้ไปซื้อธัญพืชหรือผักป่าบางชนิด น่าจะเพียงพอให้ครอบครัวของพวกเขาอยู่รอดไปอีกหนึ่งเดือน
ทว่าเช้าวันรุ่งขึ้น จางเหลียงก็เพิ่งเข้าใจว่าล้างผลาญที่แท้จริงคืออะไร
เพราะเมื่อตื่นขึ้นมาในตอนเช้ามืด จินเฟิงก็ได้มอบซองแดงให้กับหัวหน้าหมู่บ้านและคนอื่น ๆ คนละซอง เมื่อจางเหลียงเปิดดูก็เห็นว่ามีเงินมากถึง สองร้อยเหรียญทองแดง
“จินเฟิง นี่มันมากเกินไป ข้าไม่กล้ารับไว้หรอก”
ซองแดงนี้หนักมาก จนแม้แต่หัวหน้าหมู่บ้านยังรู้สึกร้อนมือ
“ไม่เยอะหรอก พวกท่านทิ้งงานเพื่อมากับข้าไกลถึงที่นี่ ข้าจะปล่อยให้ทุกคนเสียแรงเปล่าได้อย่างไร?”
ชายหนุ่มกล่าวต่อ “บัณฑิตไร้ประโยชน์อย่างข้า หากไม่มีพวกท่านคงมาไม่ถึงศาลาว่าการแห่งนี้ นับประสาอะไรกับการขายเสือในราคาสูง”
คำพูดเหล่านี้ไม่ใช่เพราะว่าจินเฟิงเจียมตัว เพราะหากไม่มีนายพรานและหัวหน้าหมู่บ้านช่วยต่อรองราคา เสือตัวนี้คงขายได้ราคาต่ำกว่านี้หลายเท่าจริง ๆ
นั่นเป็นเงินหลายพันเหรียญทองแดงเชียว
“เราต่างก็เป็นคนหมู่บ้านเดียวกัน สิ่งนี้สมควรแล้ว”
หัวหน้าหมู่บ้านเอ่ย “เมื่อวานเจ้าได้เลี้ยงซาลาเปาเนื้อแก่พวกข้าแล้ว นับว่าใช้เงินไปไม่น้
