เราต่ำแล้วล่ะ”
กวานเจียวานและเถียนเจียวานที่อยู่รอบ ๆ เป็นหมู่บ้านของตระกูลที่มีแซ่เดียวกัน ในขณะที่ซีเหอวานเป็นหมู่บ้านที่คนยากจนมาอาศัยอยู่ เพราะหลีกหนีความวุ่นวายทางการทหารและความอดอยาก
แม้แต่ตอนที่กลุ่มโจรบนหลังม้ามาเก็บค่าธรรมเนียม ทุกครอบครัวในซีเหอวานยังต้องชำระข้าวเปลือกเพิ่มถึงสองจิน
ทว่าตอนนี้ ซีเหอวานมีวีรบุรุษปราบเสือแล้ว หมู่บ้านอื่น ๆ คงต้องชั่งใจหากต้องการรังแกพวกเขา
วีรบุรุษปราบเสือโคร่งล้วนไม่ใช่คนธรรมดา ไม่ว่าจะเป็นวีรบุรุษที่มีทักษะยอดเยี่ยมหรือนักล่าสูงวัยที่สร้างกับดักเก่ง จะอย่างไหน คนแบบนี้ก็ไม่น่ามีเรื่องด้วย
…
ที่ด้านล่างภูเขา กวานเสี่ยวโหรวยังรอคอยอย่างเป็นกังวล เมื่อล้างจานเสร็จนางจึงออกไปตามหาจินเฟิง
แต่เมื่อเดินออกจากหมู่บ้าน นางก็ได้ยินเสียงเสือคำรามขึ้น
ดังนั้นนางจึงรีบวิ่งไปที่เชิงเขาอย่างบ้าคลั่ง โดยไม่ได้คำนึงถึงความกลัวของตัวเองแม้แต่น้อย
ฟ้ามืดแล้ว ตอนนี้จินเฟิงถูกล้อมรอบไปด้วยผู้คนอีกครั้ง กวานเสี่ยวโหรวพยายามชะเง้อมองไปรอบ ๆ แต่ก็ไม่พบร่างของเขา ทันใดนั้นนางก็รู้สึกว่าเรี่ยวแรงเหือดหายไปหมด นางนั่งลงบนพื้นและตะโกนอย่างใจสลาย “สามี!..”
“ข้าอยู่นี่ ข้าอยู่นี่!”
เมื่อได้ยินเสียงตะโกนของกวานเสี่ยวโหรว จินเฟิงก็รีบแหวกฝูงชนออกไป “ข้าบอกให้เจ้าคอยอยู่ที่บ้านไม่ใช่หรือ เหตุใดจึงมาที่ภูเขาได้”
“สามี เจ้าไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่?”
เหมือนว่ากวานเสี่ยวโหรวผู
