บทที่ 11 เสือโคร่งลงจากเขา
“เดี๋ยวข้าจะไปช่วยหม่านชาง พี่สาว พวกท่านไปเก็บข้าวของเตรียมตัวกลับบ้านเถิด”
อาหารหลักของครอบครัวนี้คือผักที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ และในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาก็เป็นช่วงเก็บเกี่ยว จินเฟิงเลยไม่อยากจะห้ามปรามอะไรพวกเขา
เขาจะไปช่วยจางหม่านชางขนฟืนขึ้นรถเข็นก่อน หลังจากลงเขาค่อยบอกกล่าวเรื่องสัตว์ร้าย
“เจ้ามีธุระอะไรก็ไปทำก่อนเถิด อีกสักครู่พวกเราก็จะไปช่วยหม่านชาง”
หลินอวิ๋นฟางมองไปยังหน้าไม้ที่เอวของจินเฟิง
หลังจากแต่งงาน อีกฝ่ายก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน เขาไม่ได้เป็นบุรุษผู้เกียจคร้านเหมือนเมื่อก่อน มุมมองที่นางมีต่อจินเฟิงผู้นี้จึงเปลี่ยนไป
“ข้าก็มาหาท่านนี่แหละ ไม่ได้มีธุระอื่นใด”
“มาหาข้าทำไมหรือ?”
หลินอวิ๋นฟางถามด้วยความสงสัย
“ไว้ตอนลงเขาค่อยพูดเรื่องนี้กันอีกที”
จากนั้นชายหนุ่มก็เดินไปหาจางหม่านชางพร้อมกับหน้าไม้
เดินไปยังไม่ถึงครึ่งทาง เขาก็เห็นคนในหมู่บ้านมุ่งหน้ามาทางนี้พร้อมความขุ่นเคือง
“จินเฟิง เจ้ากล้าดีอย่างไรมาโกหกพวกข้า?”
ซานเสิ่นจือยืนท้าวเอวพร้อมเอ่ยปากตำหนิเขาเป็นคนแรก
“ข้าโกหกอะไรพวกเจ้าหรือ?”
จินเฟิงสับสนงงงวย
“เจ้าบอกพวกข้าว่าเขาด้านหลังมีเสือ หากนี่ไม่ใช่คำโกหกแล้วมันคือสิ่งใด?”
“ตอนบ่ายที่ข้าบอกพวกเจ้าไป ข้าก็พูดอย่างชัดเจนแล้วว่านี่เป็นเพียงการคาดเดา และข้าเองก็ไม่ได้บอกสักคำว่าสัตว์ดุร้ายที่ว่าคือเสือ มันอาจจะเป็นอย่างอื่นก็ได้”
จินเฟ
