่างไม่ได้กินอิ่มมามากกว่าหนึ่งปีแล้ว สุขภาพของเขาเลยย่ำแย่ ดังนั้นเขาจำเป็นต้องได้รับสารอาหารเข้าไปเสริมความแข็งแรงจริง ๆ
“ถ้าเช่นนั้นก็ได้”
กวานเสี่ยวโหรวสามารถอดทนไม่กินอาหารดี ๆ ได้ ทว่าสามีไม่สมควรต้องอด ดังนั้นนางจึงอุ้มไก่ป่าตัวนี้ออกไปทำอาหารอย่างเชื่อฟัง
และในเย็นวันเดียวกันนั้น กวานเสี่ยวโหรวก็ได้กินมื้อค่ำที่อุดมสมบูรณ์ที่สุดเท่าที่นางเคยกินมา
น้ำที่ได้จากการตุ๋นไก่เข้มข้นหอมหวาน การกินมันกับข้าวสวยนุ่ม ๆ เป็นสิ่งที่ในชีวิตนี้นางไม่กล้าคิดกล้าฝันมาก่อน
แน่นอนว่าสิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นจินเฟิงที่นำมาให้
สายตาที่นางมองไปที่เขาเต็มไปด้วยความปรารถนา
“เจ้ามัวมองอะไรอยู่? กินข้าว!”
ชายหนุ่มคีบชิ้นเนื้อให้ภรรยา “กินเยอะ ๆ ถ้ากินอิ่มแล้วข้าถึงจะอนุญาตให้เจ้ามองได้ตามใจ”
พูดจบ กวานเสี่ยวโหรวก็กะพริบตาถี่ ๆ
“สามีเจ้าพูดอะไรน่ะ…”
นางมองไปที่เขาอย่างเขินอาย ก่อนจะนำชิ้นเนื้อที่อีกฝ่ายคีบให้กลับเข้าไปในถ้วยของเขา “เจ้าเป็นเสาหลักของครอบครัว เจ้ากินเนื้อเยอะ ๆ เถิด ข้ากินข้าวสวยอย่างเดียวก็เพียงพอแล้ว”
“…ก็แค่เนื้อไก่ชิ้นเดียว จะเกี่ยงกันไปมาทำไม?”
จินเฟิงยกหม้อขึ้นแล้วเทเนื้อไก่ลงในถ้วยของกวานเสี่ยวโหรวสองสามชิ้น “ด้านนอกก็ยังมีกระต่ายอยู่ หากไม่พอพรุ่งนี้ก็เอามันไปตุ๋นกินก็ได้”
“กระต่ายต้องเก็บไว้ขายไม่ใช่หรือ ขนาดเจ้าหน้าที่ทางการยังกินเนื้อไม่ได้ทุกวันเลย?”
“มีแต่ข้าราชการที่มีคุณธรรมส
