ลับ
อย่าว่าแต่เซี่ยกวางที่งุนงงเลย เพราะบรรดาสตรีในหมู่บ้านที่เฝ้าดูอยู่ด้านนอกก็กำลังสับสนไม่ต่างกัน
นี่ใช่บัณฑิตผู้ไม่สู้คนคนเดิมที่พวกนางรู้จักหรือไม่?
“ข้าคงชะล่าใจไปสินะ!”
อันธพาลเซี่ยพยายามสงบสติอารมณ์และลุกขึ้นอีกครั้งเตรียมจะปะทะ
ทว่าครู่ต่อมาเขาก็ต้องลงไปกองกับพื้นเช่นเดิม
ครั้งนี้จินเฟิงไม่เปิดโอกาสให้คนพาลตอบโต้อีกต่อไป เขาไล่เตะเซี่ยกวางอย่างรุนแรง
อีกฝ่ายล้มลุกคลุกคลาน พยายามลุกขึ้นหลายต่อหลายครั้งแต่ก็ไม่สำเร็จ เขาทำได้เพียงขดตัวเองเป็นก้นหอยและกุมศีรษะเอาไว้เพื่อป้องกันไม่ให้ถูกทุบตี
“สามี เจ้าไม่ต้องทุบตีเขาแล้ว!”
กวานเสี่ยวโหรวเกรงว่าจินเฟิงจะยั้งมือไม่อยู่และลงไม้ลงมือกับเซี่ยกวางเกินกว่าเหตุ นางจึงรีบเข้าไปห้ามเขาเอาไว้
เซี่ยกวางเห็นดังนั้นจึงใช้โอกาสนี้วิ่งหนีออกจากลานบ้าน พอเขาออกไปถึงหน้าประตูก็ตะโกนกลับมา “จินเฟิง ฝากไว้ก่อนเถิด ข้าไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่!”
“สามี เจ้าไม่เป็นไรนะ?”
กวานเสี่ยวโหรวพาจินเฟิงเข้าไปในบ้าน จากนั้นก็สำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างเป็นกังวล นางกลัวว่าชายหนุ่มอาจจะได้รับบาดเจ็บที่ไหนสักแห่ง
“ไม่เป็นไร ข้าไม่บุบสลายง่าย ๆ หรอก”
จินเฟิงเอ่ยออกมาอย่างไม่ใส่ใจมากนัก
“สามี หรือเจ้าจะหาอนุภรรยาอีกสักคนดี?” จู่ ๆ กวานเสี่ยวโหรวก็เอ่ยถามออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
“เจ้าว่าอย่างไรนะ?”
จินเฟิงนึกว่าเขาได้ยินผิดเพี้ยนไป
ภรรยาที่เขาเพิ่งแต่งงานด้วยบอกให้เ
