ขาหาอนุภรรยาเพิ่มอย่างนั้นหรือ?
“ข้าบอกว่า ให้เจ้าหาอนุภรรยาเพิ่มสักคน”
กวานเสี่ยวโหรวกล่าวอย่างจริงจัง “เจ้าไม่มีพี่น้อง พี่ชายของเสี่ยวโหรวก็ช่วยเหลืออะไรเจ้าไม่ได้ หากเจ้าได้แต่งกับสตรีที่มีพี่ชายน้องชายหลายคน อันธพาลอย่างเซี่ยกวางก็จะไม่กล้ามาทำอะไร…”
ในยุคสมัยที่การติดต่อสื่อสารใช้การตะโกนโหวกเหวก การคมนาคมก็ต้องอาศัยการเดินเท้า และเมื่อต้องเข้าไปยังที่ว่าการอำเภอก็ต้องใช้เวลาเดินหนึ่งวันเต็ม
ดังนั้นหากเกิดกรณีพิพาทในหมู่บ้าน ตราบใดที่ไม่มีผู้เสียชีวิตก็จะไม่มีใครรายงานเรื่องเหล่านี้ต่อทางการ แน่นอนว่า พวกเขาล้วนแก้ปัญหาด้วยตัวเอง
ซึ่งวิธีแก้ไขก็ง่ายมาก ใครก็ตามที่มีพี่ชายน้องชายมาก หรือมีพละกำลังมากกว่า คนผู้นั้นจะได้รับความชอบธรรม
เพราะฉะนั้นในพื้นที่ชนบทแบบนี้ ใครที่มีพี่น้องเยอะก็จะสามารถเดินไปไหนมาไหนในหมู่บ้านได้อย่างไม่ต้องเกรงกลัว
“เด็กโง่ สมองน้อย ๆ ของเจ้ากำลังคิดสิ่งใดอยู่?”
จินเฟิงลูบศีรษะเล็ก ๆ ของกวานเสี่ยวโหรว “ไม่ต้องกลัวเซี่ยกวางหรอก เขาก็เป็นแค่อันธพาลคนหนึ่งเท่านั้น หากเมื่อครู่เจ้าไม่ได้ฉุดรั้งข้าไว้ ข้าคงตีเขาจนตาย!”
“สามียังพูดเช่นนี้อยู่อีก เมื่อครู่เจ้าต่อยตีเขารุนแรงมาก หากเจ้าอันธพาลนั่นตายขึ้นมาจริง ๆ เจ้าจะได้รับโทษนะ”
“ข้ามีแผนการในใจ ข้าไม่ตีเขาจนตายหรอก” จินเฟิงบอก “คนอันธพาลหลอกลวงผู้คนเช่นนี้ ปล่อยไปก็เท่านั้น หากให้บทเรียนแก่เขาเสียบ้าง ในอนาค
