ตจะได้ไม่กล้ามายุ่งกับพวกเราอีก”
“ข้าเคยได้ยินพี่ชายพูด เขาบอกว่าอันธพาลเซี่ยมีพวกพ้องมากมายนัก กลุ่มอันธพาลในหมู่บ้านของเราล้วนเกรงกลัวเขา หากวันข้างหน้าพวกเขาพากันกลับมาจะทำอย่างไร?”
กวานเสี่ยวโหรวขมวดคิ้วด้วยความกังวล “ข้าคิดว่าหากสามีได้แต่งงานกับอนุภรรยาที่มีพี่ชายหรือน้องชายเป็นจำนวนมากคงเป็นการดีกว่า”
“ศิษย์กวานเสี่ยวโหรว ข้าขอความคิดเห็นจากเจ้าหน่อย” จินเฟิงเผยรอยยิ้ม จากนั้นก็ชี้เข้าไปในห้อง “พวกเรามีเตียงนอนเพียงหนึ่งหลังเท่านั้น หากแต่งภรรยาเพิ่ม เราจะไปนอนกันที่ใดหรือ?”
“นอนด้วยกัน ทุกคนก็ทำเช่นนั้น”
กวานเสี่ยวโกรวพูดอย่างยอมรับเหตุและผล
คงเร้าอารมณ์น่าดู?
จินเฟิงกลืนน้ำลายลงคออย่างไม่ตั้งใจ
“หากสามีเองก็เห็นด้วยกับวิธีการนี้ ไว้ข้าจะกลับไปสอบถามลูกพี่ลูกน้องของข้าดูว่า มีสตรีหมู่บ้านใดมีพี่ชายน้องชายเป็นจำนวนมากบ้าง…”
“ช่างเถอะ พวกเราไปกินข้าวให้อิ่มท้องก่อน เรื่องหาอนุภรรยาค่อยว่ากันทีหลัง”
จินเฟิงขัดจังหวะคู่สนทนา “ทำอาหารกินก่อน ข้าวิ่งวุ่นตั้งแต่เช้า ตอนนี้หิวจะตายแล้ว”
เมื่อกินข้าวเสร็จ เวลาก็เพิ่งจะพ้นช่วงสายมาเท่านั้น จินเฟิงไม่ยอมอยู่เฉย เขากลับไปบนเขาอีกครั้งพร้อมกับหน้าไม้คู่ใจ
ในขณะที่เดินผ่านภูเขา เหล่าหญิงสาวที่กำลังเก็บผักป่าอยู่ก็ชี้ไม้ชี้มือมาที่ชายหนุ่ม ดูเหมือนว่าข่าวที่เขาลงมือกับเซี่ยกวางจะแพร่กระจายออกไปแล้ว
หากถูกหญิงสาวเหล่านี้ห้อมล้อมอีกครั้ง เว
