เขาไปล่าเสือกลับกลายเป็นอาหารของพวกมันเสียเอง
ในชีวิตที่แล้วจินเฟิงทำงานล่วงเวลาอย่างหนักเพื่อจะได้นำเงินมาซื้อรถ ซื้อบ้าน สุดท้ายเขาก็ต้องมาเสียชีวิตลงในโรงงานอุตสาหกรรมทั้ง ๆ ที่ อายุยังน้อย คราวนี้พระเจ้าให้เขากลับมาเกิดใหม่ ชายหนุ่มจึงเลือกที่จะระมัดระวังตัวมากขึ้น
เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่ชอบมาพากล จินเฟิงจึงรีบลงจากเขาพร้อมกับเหยื่อที่ล่ามาได้ทันที
ในขณะที่บริเวณเชิงเขาก็ยังมีเหล่าหญิงสาวพากันมาเก็บผักป่าอยู่เรื่อย ๆ
“ข้าควรเตือนพวกนางดีหรือหรือไม่?”
จินเฟิงสับสนอยู่ในหัว สุดท้ายจึงตัดสินใจได้
เตือนก็แล้วกัน ถึงแม้ว่านี่จะเป็นเพียงการคาดเดาไม่มีหลักฐานก็เถอะ
แน่นอนว่า กระต่ายที่โตเต็มวัยขนาดนี้สามารถแลกข้าวสารได้หลายสิบจิน ในช่วงที่ขาดแคลนเสบียงเช่นนี้ การได้มีอาหารกินอย่างอิ่มท้องเป็นเรื่องล่อตาล่อใจ
หากสตรีในหมู่บ้านรู้ว่ามีกระต่ายป่าและไก่ป่าเพิ่มขึ้นที่เชิงเขาด้านใน วันรุ่งขึ้นคนทั้งหมู่บ้านคงแห่ขึ้นเขาไปจับมันเป็นแน่
หากบนเขามีสัตว์ดุร้ายจริง ๆ พวกเขาอาจจะเป็นอันตรายได้
เอ… หรือว่าไม่ควรเตือนดี พวกนางเก็บผักป่าอยู่ที่เชิงเขา อย่างไรเสีย เสือก็คงไม่ลงมาเพ่นพ่านแถวนี้หรอก
ในขณะที่จินเฟิงยังตบตีกับความคิดตัวเอง เสี่ยวอวี้ก็เดินนำกลุ่มหญิงสาวมาทางเขาและเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม “จินเฟิง ดูเหมือนว่าการออกล่าสัตว์ของเจ้านั้นไม่เลวเลย เจ้าล่าได้เต็มถุงผ้าทีเดียว เปิดให้พวกข้าดูหน่อย
