ว่าเขาซื้ออะไรมาบ้างให้ได้ เจ้าก็รู้ คนอย่างซานเสิ่นจือเก็บงำอะไรได้ที่ไหน เรื่องนี้นางก็คงป่าวประกาศออกไปจนคนรู้กันทั้งหมู่บ้านแล้ว”
“ตอนนี้จินเฟิงเลยโชคร้าย เซี่ยกวางก็เป็นแค่คนที่ชอบกุเรื่องหลอกลวง หากว่าเขาไม่แบ่งข้าวให้เจ้านั่นไป เซี่ยกวางคงไม่ยอมรามือง่าย ๆ”
หญิงสาวในหมู่บ้านต่างก็พากันถกเรื่องนี้อย่างสนอกสนใจ
“หนี้ของพ่อ บุตรชายอย่างเจ้าก็สมควรชดใช้ไม่ใช่หรือ ไหนเจ้าทะนงตนว่าเป็นบัณฑิตมีการศึกษาอย่างไรเล่า พอพ่อของเจ้าตายไปเลยคิดหนีหนี้ข้างั้นสิ เจ้าละอายต่อพ่อ ละอายต่อตำราที่ได้ไปร่ำเรียนมาบ้างหรือไม่?”
เซี่ยกวางชี้ไปที่หน้าของจินเฟิงพร้อมกับทำการแสดงใหญ่โตขึ้นเรื่อย ๆ
ถึงกระนั้น การแสดงของเจ้านักเลงนี่ก็ถือว่าใช้ได้ทีเดียว ทั้งคำพูดคำจา ทั้งการแสดงสีหน้าจับใจผู้คนรอบข้างได้อย่างไม่มีตกหล่น
หากเขาคือจินเฟิงผู้ไม่รู้ความเหมือนแต่ก่อนคงรับมือกับเรื่องตรงหน้านี้ไม่ไหวและต้องก้มหน้ายอมรับแต่โดยดี
ทว่าในเวลานี้จะไม่มีจินเฟิงผู้นั้นอีกต่อไป ตั้งแต่สมัยเรียนปีหนึ่ง ชายหนุ่มก็ผ่านสังคมมาแล้วทุกรูปแบบ ในมุมมองของเขา พฤติกรรมของเซี่ยกวางนั้นไม่ต่างอะไรจากเด็กน้อย
เมื่อเห็นอันธพาลอย่างเจ้านี่นอนเกลือกกลิ้งไปมาและไม่มีทีท่าว่าจะถอยกลับไป เขาก็พยักหน้าพร้อมกับแสยะยิ้ม “เจ้าต้องการข้าวงั้นหรือ ไม่มีปัญหา ข้าให้เจ้าก็ได้”
เมื่อเซี่ยกวางได้ยินดังนั้น เขาก็ดีใจจนเนื้อเต้น ทว่าในขณะที่เขากำล
