คยกับตัวข้าเสียก่อน แล้วค่อยพูดถึงเรื่องการร่วมห้อง หากข้าเร่งรัดแล้วเจ้าคิดว่าข้าเป็นคนไม่ดีจะทำอย่างไร?”
“ข้ารู้ว่าสามีไม่ใช่คนไม่ดี การได้แต่งงานกับเจ้าถือเป็นพรที่ดีที่สุดในชีวิตของข้าแล้ว”
“เด็กโง่ เจ้าช่างน่าเอ็นดูเสียจริง”
จินเฟิงพูดไม่ออกบอกไม่ถูก เขายื่นมือออกไปดึงนางเข้ามาในอ้อมแขน “นับว่าเป็นพรของข้าเช่นกันที่ได้แต่งงานกับภรรยาที่งดงามและอ่อนโยนเช่นเจ้า”
ประโยคง่าย ๆ เหล่านี้ทำให้กวานเสี่ยวโหรวหน้าแดงขึ้นอีกครั้ง
ความเสน่หาที่ปรากฏขึ้นในดวงตานั้น…
ทำให้จินเฟิงก้มศีรษะลงไปจูบนางอย่างอดใจไม่ไหว
ดวงตาของคนโดนจูบเบิกกว้างขึ้นทันที นางรู้สึกเขินอายและฝังศีรษะเข้ากับหน้าอกของผู้เป็นสามี
ดอกไม้กำลังผลิบาน หญิงสาวของเขารอคอยเขาจนถึงกลางดึก หากเขามัวแต่เชื่องช้าคงไม่เหมาะนัก
จินเฟิงอุ้มกวานเสี่ยวโหรวขึ้นในท่าเจ้าสาว จากนั้นก็เดินเข้าไปในบ้าน
ไม่นาน เสียงปลดเปลื้องอาภรณ์ก็ดังขึ้นภายในห้องที่เงียบสงัด
กวานเสี่ยวโหรวเอาแต่ปั่นด้ายทอผ้าอยู่ในบ้านตลอดทั้งปี เนื้อตัวไม่เคยโดนลมถูกฝนมาก่อน ผิวพรรณขาวนุ่มของนาง ช่างบอบบางน่าทะนุถนอม ทั้งเรือนร่างก็งดงามไร้ที่ติ ไม่ด้อยไปกว่าบรรดาอาจารย์สาวที่จินเฟิงบันทึกเอาไว้ในฮาร์ดดิสก์เลย
“เจ้าคือสตรีที่ล้ำค่าจริง ๆ”
จินเฟิงกำลังท่องไปยังเนินหิมะ เขาอาลัยอาวรณ์มันจนไม่อยากที่จะถอยกลับ
เสียงสั่นไหวของเตียงดังเป็นจังหวะคลอไปกับเสียงแมลงยามค่ำคืนอย่างกล
