งหน้าแดงอยู่ได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าอย่างเชื่อฟัง
ในคืนนั้น จินเฟิงได้เพิ่มกว้านแบบเรียบง่ายให้หน้าไม้เพื่อช่วยผ่อนแรงเวลาดึงลูกธนู
หลังจากที่เขาทำของเหล่านี้เสร็จก็ดึกมากแล้ว ชายหนุ่มกำลังจะไปนำแผ่นไม้มาปูนอน แต่แล้วเขาก็เห็นว่ากวานเสี่ยวโหรวยังนั่งอยู่ที่ตอไม้ข้างประตูทางเข้า
แม้ว่านี่จะเป็นช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิ ทว่าอากาศในตอนกลางคืนก็ค่อนข้างหนาวเย็น กวานเสี่ยวโหรวที่พาตัวเองมานั่งข้างนอกรู้สึกหนาวจนต้องนั่งกอดเข่าและเอามือถูกกันเป็นครั้งคราว
“เสี่ยวโหรว เจ้ามาทำอะไรตรงนี้ เหตุใดไม่เข้านอน?”
“สามี เจ้ากลับไปนอนที่ห้องเถิด”
กวานเสี่ยวโหรวพูดออกมาเบา ๆ “หากผู้อื่นมาเห็นว่าเจ้านอนหลับอยู่ที่โรงตีเหล็ก พวกเขาจะครหาได้ว่าเสี่ยวโหรวนั้นละเลย… หากสามีรังเกียจเสี่ยวโหรว… เช่นนั้นให้เสี่ยวโหรวมานอนที่โรงตีเหล็กแห่งนี้แทนเถิด…”
“เจ้าพูดอะไรออกมา? ข้าไปรังเกียจเจ้าตั้งแต่เมื่อใดกัน?”
มือเล็ก ๆ ที่เย็นเฉียบของเสี่ยวโหรว ถูกมือของจินเฟิงกอบกุมเอาไว้เพื่อให้ความอบอุ่น
“หากสามีไม่รังเกียจเสี่ยวโหรว เหตุใด… เหตุใดจึงไม่เต็มใจร่วมห้องกับข้า?”
กวานเสี่ยวโหรวก้มศีรษะลงอย่างช่วยไม่ได้ น้ำตาของนางเอ่อล้นขึ้นหลังจากที่กล่าวตัดพ้อออกไป
“เสี่ยวโหรว เป็นเพราะเหตุนี้เองหรือ”
จินเฟิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ย “พวกเราได้พบกันครั้งแรกก็แต่งงานกันทันที ข้าต้องการให้เจ้าทำความคุ้นเคยกับบ้านหลังนี้ ทำความคุ้นเ
