นเต้นทำให้สตรีร่างบางตัวสั่นเล็กน้อย ทว่านางก็ไม่ได้ขัดขืนและยอมให้เขากุมมือเอาไว้แต่โดยดี
ทว่าในขณะที่จินเฟิงกำลังจะขยับตัวทำอะไรต่อ เขาก็ได้ยินเสียงกุกกักที่หน้าต่างอีกครั้ง
“ไอ้หมา เจ้าจะเบียดข้าทำไม?”
“นี่ ๆ พวกเขาจับมือกันแล้ว!”
มีเสียงเด็กทะเลาะกันอยู่ด้านนอก
“เจ้าเด็กพวกนี้!”
เมื่อพวกเขาเห็นเงาของจินเฟิงเดินเข้ามาใกล้ ๆ ก็รีบจ้ำอ้าวออกไปโดยถือม้านั่งเอาไว้ในมือ
“ไอหยา รีบวิ่งเร็วเข้า ลิงยักษ์โกรธแล้ว!”
เด็กทั้งห้าหกคนกระจัดกระจายกันไปคนละทิศละทาง
“จะเลิกไม่เลิก?”
จินเฟิงคว้าม้านั่งเอาไว้ในมือ เขาทั้งรู้สึกแย่ทั้งรู้สึกระแวงสงสัย
โดยปกติแล้ว จะมีบรรดาเด็ก ๆ มาแอบฟังตามกำแพงบ้านในคืนวันแต่งงานเท่านั้น ทำไมพวกเขาถึงมาที่นี่ในวันนี้อีก?
และในขณะนั้นเอง จินเฟิงก็เขกเข้าที่ศีรษะตัวเอง
แท้จริงแล้วการแต่งงานเป็นเรื่องที่น่ายินดี เขาควรเตรียมของเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างเช่นถั่วลิสงเพื่อมอบให้กับเด็ก ๆ
เด็กเหล่านี้ ในหนึ่งปีจะได้กินของจุกจิกไม่กี่ครั้ง ทว่าชายหนุ่มไม่ได้ตระเตรียมเอาไว้ พวกเขาก็เลยพากันกลับมาที่นี่อีก
และหลังจากที่ถูกไล่ต้อน เด็ก ๆ ก็ไม่ได้กลับบ้านแต่ยังคงไปแอบอยู่ไม่ไกล และวางแผนที่จะไปก่อกวนอีกครั้ง
สงสัยว่าคืนนี้คงต้องถอดใจอีกแล้ว…
จินเฟิงถือม้านั่งกลับไปที่ห้อง “เสี่ยโหรว เจ้าเข้านอนก่อนเถิด หน้าไม้ยังมีปัญหาติดขัดอยู่เล็กน้อย ข้าจะไปปรับแก้เสียหน่อย”
กวานเสี่ยวโหรวที่ยั
