ี่จินเฟิงพูด นางก็ไม่ได้ยินแม้แต่น้อย
“เจ้าคิดอะไรอยู่หรือ?”
ชายหนุ่มเอื้อมมือไปสะกิดปลายจมูกของภรรยาเบา ๆ ก่อนจะลุกไปหยิบผ้าขนหนู
กวานเสี่ยวโหรวรู้สึกอ่อนระทวยและได้แต่ส่งเสียงกรีดร้องอยู่ในใจ
สตรีอย่างนางจะอดทนต่อการหยอกล้อเช่นนี้ได้อย่างไร
กวานเสี่ยวโหรวเอามือปิดหน้า นางรู้สึกว่ากวางตัวน้อยตัวนั้นยังคงกระโดดอยู่ในหัวใจของนางอย่างไม่หยุดพัก
จินเฟิงเดินกลับมาพร้อมกับผ้าขนหนูในมือ พอกวานเสี่ยวโหรวที่ยังคงสับสนและทำอะไรไม่ถูกเห็นเข้า ก็รีบเข้าไปคว้าผ้าขนหนูในมือเขาเอาไว้ นางดันจินเฟิงให้ออกไปจากห้องครัว
ใบหน้าของกวานเสี่ยวโหรวแดงจนกระทั่งถึงมื้ออาหารเย็น นางไม่กล้าแม้แต่จะเงยศีรษะขึ้นมองหน้าเขา
หลังจากที่กินข้าวเสร็จ ครั้งนี้จินเฟิงไม่ได้ไปที่โรงตีเหล็กเหมือนครั้งก่อน
เขาพอจะมองออกว่ากวานเสี่ยวโหรวนั้นเตรียมตัวพร้อมแล้ว นางใช้ผ้าสีแดงพันเข้ากับตะเกียงน้ำมันตามประเพณีของคืนวันส่งตัวเข้าหอ
คนเป็นภรรยาได้แต่นั่งอยู่เงียบ ๆ ที่ข้างเตียง รอสามีที่เข้าไปอาบน้ำ
หลังจากผ่านไปสองวัน กวานเสี่ยวโหรวก็พอจะเข้าใจจินเฟิงผู้นี้มากขึ้น กระต่ายสองตัวที่แขวนอยู่ตรงลานหน้าบ้านนั้นทำให้นางมีความหวังมากขึ้น นางไม่ได้แสดงความกังวลต่ออนาคตผ่านสีหน้าอีกต่อไป เวลานี้มีเพียงแค่ความเขินอายเท่านั้นที่ฉายชัดบนดวงหน้าหญิงสาว
จินเฟิงที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จเดินเข้าไปหากวานเสี่ยวโหรวและจับมือเล็ก ๆ ของนางเอาไว้
ความตื่
