“อ้าน! เจ้าพวกนั้นเป็นอย่างไรบ้าง” นางถามอ้าน
อ้านสื่อสารกับสัตว์ภูตเหล่านั้น จากนั้นแววตาก็มืดมนลงเล็กน้อย พลางกล่าวว่า “หนีไปได้คนหนึ่ง เจ้าสัตว์ประหลาดเขาเดียวแห่งความมืดนั่นหาวิธีหนีไปได้ นายท่านต้องการให้อ้านไล่ตามไปหรือไม่ขอรับ”
“ขนาดพวกของสัตว์ภูตที่มีความคุ้นเคยมากกว่าเจ้า ตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่ามันหนีไปที่ไหนมิใช่หรือ หากให้อ้านไล่ตามไปก็นับว่าเสียแรงเปล่า พวกเรากลับไปรักษาเจ้านี่ให้หายก่อนดีกว่า!” มู่เฉียนซีกล่าวกับเขา
“อ้านน้อมรับคำสั่ง!”
พวกเขาตรงกลับไปที่เผ่าจิ้งจอกทันที มีเพียงอาณาเขตของตนเองเท่านั้นถึงทำให้ฉื้อเม่ยรู้สึกปลอดภัยได้ และพระราชวังของเผ่าจิ้งจอกในเวลานี้ก็ถูกคุ้มกันอย่างแน่นหนาทั้งนอกและใน
“จูเชว่ผสานทั้งพลังและจิตวิญญาณเข้ากับเผ่าจิ้งจอกมากมาย แม้ว่าเขาจะกับความทุกข์ทรมานครั้งแล้วครั้งเล่าได้ แต่มันก็ได้สร้างความเสียหายให้เขาไม่น้อยเลย”
“สถานการณ์เช่นนี้ ข้าไม่สามารถทำอะไรได้เลย โชคดีที่แม่นางมู่ยังพอมีหนทางอยู่บ้าง”
“ข้าจะไปเตรียมกลั่นยา” แน่นอนว่ามู่เฉียนซีย่อมมีหนทางอยู่แล้ว บวกกับนางในตอนนี้มีสมุนไพรวิญญาณมากพอ ซึ่งนางมีแม้กระทั่งพืชศักดิ์สิทธิ์อีกด้วย
แม้ว่าจูเชว่จะถู
