นออกมา และคว้าเหมยเจี้ยนเอาไว้ได้
ชายผู้นั้นถอนหายใจกล่าวว่า “ข้าจะบอกให้นะท่านเหมยเจี้ยน ข้าไม่เคยเจอคนป่วยคนไหนดื้อเท่านี้มาก่อนเลย”
“ปรมาจารย์หลาน!” คนที่มาก็คือปรมาจารย์หลานผู้เป็นนักปรุงยาอันดับหนึ่งของเผ่าจิ้งจอก
ก่อนหน้านี้ตอนที่เหมยเจี้ยนต่อสู้กับคนของเผ่าหมาป่าจนได้รับบาดเจ็บ ก็ได้รับการช่วยเหลือจากปรมาจารย์หลาน ถึงสามารถรักษาชีวิตเอาไว้ได้
แต่ทว่า หลังจากที่อาการบาดเจ็บของนางดีขึ้นเพียงเล็กน้อย เหมยเจี้ยนก็หนีออกมา จนตอนนี้เขาต้องมาตามจับคนป่วยกลับไป
“ปรมาจารย์หลาน เรื่องของทางนี้ ไม่ใช่สิ่งที่ท่านจะยื่นมือเข้ามายุ่งได้” หูซื่อสี่กล่าว
ปรมาจารย์หลานเป็นเพียงนักปรุงยาที่อ่อนแอคนหนึ่งเท่านั้น ซึ่งพลังในการต่อสู้ของเขาก็ไม่ได้แข็งแกร่งเลย
สำหรับนักปรุงยาที่โดดเด่นไม่ว่าจะเป็นเผ่าจิ้งจอกหรือเผ่าหมาป่า พวกเขาต่างก็ไม่อยากเปลืองแรงไปสังหารทั้งนั้น
ปรมาจารย์หลานกล่าวว่า “ท่านเหมยเจี้ยนคือคนไข้ของข้า หากว่าไม่ได้รับอนุญาตจากข้า ไม่ว่าพวกเจ้าจะเป็นกองทัพของเผ่าไหน ก็ไม่สามารถแตะต้องนางได้”
“ข้าดูแล้วปรมาจารย์หลานคงจะเป็นพวกที่ต้องรอให้เอากระบี่มาจ่ออยู่ตรงหน้าก่อนจึงจะยอมทำตามสินะ” หูซื่อ
