าก็มิปาน
ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ!
พลังวิญญาณธาตุอัคคีของจูเชว่ก็ระเบิดออกมาเช่นกัน หลังจากที่เปลวเพลิงลุกลามไปรอบบริเวณ คนของเผ่าหมาป่าเหล่านั้นก็กล่าวอย่างประหลาดใจเล็กน้อยว่า “ในฐานะของเผ่าจิ้งจอก คิดไม่ถึงเลยว่าจะไม่ใช้พลังแห่งภูตแต่กลับกระทำเหมือนมนุษย์ ช่างน่าสนใจมากจริง ๆ”
“ดูเหมือนว่าเผ่าจิ้งจอกจะมีคนเช่นนี้อยู่ด้วยคนหนึ่งสินะ ซึ่งนั่นก็คือนายน้อยของเผ่าจิ้งจอกคนนั้น”
“ที่แท้เขาก็คือนายน้อยของเผ่าจิ้งจอกอย่างนั้นหรือ เป็นคนที่ท่านผู้นำเผ่าของพวกเราต้องการสินะ ช่างโชคดีเหลือเกิน”
เมื่อคาดเดาสถานะของจูเชว่ได้แล้ว การโจมตีของคนเหล่านี้ก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้นไปอีก ซึ่งจูเชว่ก็กล่าวอย่างเย็นชาว่า “อยากจะจับข้า ก็ต้องดูว่าพวกเจ้ามีความสามารถนั้นหรือไม่”
ตูมม โครมมม!
ความผันผวนของพลังวิญญาณที่น่าสะพรึงกลัวระเบิดออกมา ซึ่งคนของเผ่าหมาป่าเหล่านั้นก็รู้แล้วว่าตนเองทำไม่สำเร็จอย่างแน่นอน
แค่ลูกสมุนอย่างพวกเขาสองสามคนไม่สามารถจัดการพวกเขาทั้งสองคนได้ พวกเขากล่าวว่า “ไป! ไปส่งข่าวให้นายท่าน”
ฉึก ฉึก ฉึก!
เข็มยาสีเงินหลายเข็มแท่งเข้าไปบนลำคอของพวกเขา หลังจากนั้นร่างของพวกเขาก็เริ่มกลายเป็นหิน และสีหน้าก็เต็มไป
