ิดอะไรอยู่หรือเจ้าคะ ถึงได้ใจลอยเพียงนี้ แม้พวกบ่าวจะ
เข้ามาก็ยังไม่รู้ตัว”
หลิงเอ๋อร์เอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวัง สายตาแฝงแววหยั่งเชิงบางอย่าง เช้าตรู่วันนี้ เสียนอนแวะมาหานาง บอกว่าคุณหนูรองอยากรู้ท่าทีของคุณ หนูใหญ่กับเรื่องเมื่อวาน หลิงเอ๋อร์จึงตั้งใจมาหยั่งดูเสียก่อน จ้าวเข่อหรัน สะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรวบรวมสติกลับคืน ใบหน้ากลับเรียบสงบดั่งเดิม “ไม่ได้คิดอะไร เพียงเพิ่งตื่น ยังไม่ทันตั้งสติดีเท่านั้น”
นางลุกจากเตียงอย่างรวดเร็ว ให้ทั้งสองช่วยปรนนิบัติชําาระล้างกาย หลังเสร็จสิ้น หลงเอ๋อร์ยกอ่างน้ําออกไป พร้อมจะไปเตรียมอาหารเช้ากับแม่ นมเยว่ ภายในห้องจึงเหลือเพียงหลิงเอ๋อ ที่ยืนหวีผมให้ จ้าวเข่อหรัน มือที่ จับหวีดูเหม่อลอย ใจกลับค้านวณถ้อยคําว่าจะเปิดประเด็นอย่างไรจึงจะไม่ ให้คุณหนูใหญ่ระแคะระคาย แต่ยังได้คําตอบที่ต้องการ จ้าวเข่อหรันมองเงา สะท้อนในกระจก เห็นสีหน้าลังเลของอีกฝ่ายชัดเจน นางขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางเฝ้ารอให้อีกฝ่ายเปิดปาก ผ่านไปครู่หนึ่ง หลิงเอ๋อร์จึงเอ่ยขึ้นอย่างลอง
เชิง
คะ?”
“คุณหนูใหญ่ ได้ยินว่าเมื่อวานบ่ายคุณหนูรองตกน้ํา จริงหรือเจ้า
“จริงสิ”
ๆ
จ้าวเข่อหรันตอบเรียบ ๆ น้ําเสียงไม่สะทกสะท้าน ทว่าภายในกลับ เย็นเยียบ ข่าวไวเสียจริง ทั้งที่เมื่อวานนางสั่งกักตัวไว้แท้ ๆ กลับรู้เรื่องเร็ว นัก…มีใครไปกระซิบหรือ? หรือจะเป็นคนของน้องรองเอง?
“แล้ว…ท่านกับชื่อจื่อหลินก็เห็นเหตุการณ
