ยเกินไปที่จะหนีแล้ว
ในเมื่อหนีไม่ทัน เช่นนั้นก็มีแต่ต้องต่อสู้แล้วล่ะ!
มู่เฉียนซีเหวี่ยงกระบี่มังกรเพลิงพิฆาตวิญญาณออกไป ทันใดนั้นเปลวเพลิงที่น่าสะพรึงกลัวก็ระเบิดออกมา แต่ทว่ามันกลับไม่สามารถทิ้งรอยแผลไว้บนตัวพวกมันได้เลยแม้แต่น้อย เพราะปีศาจเหวนรกชั้นที่สองนั้นแข็งแกร่งกว่านั่นเอง
“อย่าสู้เลย! ระดับของเจ้าพวกนี้สำหรับเจ้าแล้วมันอันตรายมากเกินไป ข้าเอง!” ผู้พิทักษ์ชั้นที่หนึ่งกล่าว
เขาพุ่งทะยานออกไปต่อสู้กับปีศาจเหวนรกเหล่านั้น และเมื่อเปิดทางหนีได้ เขาจึงกล่าวว่า “หนีเร็ว!”
ดูเหมือนเขาตัดสินใจอย่างแน่วแน่แล้วว่าจะไม่ช่วยสหายของเขากำจัดปีศาจเหวนรกเหล่านี้ แต่ทว่ามู่เฉียนซีกลับไม่อยากหนี นางจึงกล่าวว่า “เสี่ยวโม่โม่ เสี่ยวหง อู๋ตี้โจมตี!”
ตูมม โครมมม!
“เจ้าโง่ไปแล้วหรือ! คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะไม่หนีไปน่ะ” ผู้พิทักษ์ชั้นที่หนึ่งกล่าวอย่างจนปัญญา
“สู้เถอะ! แม้ว่าครั้งนี้จะสลัดทิ้งไปได้ ครั้งหน้าที่เราเจอก็ต้องสลัดทิ้งไปอีก พวกเราคงไม่สามารถสลัดทิ้งไปได้ทุกรอบหรอก! ฉะนั้นสู้เสียตั้งแต่ตอนนี้ เพื่อทำความคุ้นเคยกับพวกมันก่อนไม่ดีกว่าหรือ?” มู่เฉียนซีกล่าวตอบ
“หากเจ้าต้องการสู้ก็สู้ ใครใช้ให้ข้าแพ้เดิมพันเจ้าก่อนหน้
