ยจ้าวซง ฉินเชียงเหอ และบุตร สาวทั้งสอง จ้าวเย่อหรัน กับ จ้าวเย่อเหริน ฉินเชียงเหอเป็นภรรยาเอกโดย ชอบธรรม นอกจากฝีมือบริหารเรือนหลังที่แนบเนียนแล้ว สิ่งสําคัญยิ่งกว่า คือ นางเป็นบุตรสาวสายตรงแห่งจวนกั๋วกง พี่ชายแท้ ๆ ของนาง คือกั่วกงคนปัจจุบัน ฐานะเช่นนี้ทําให้นางหนักแน่นในสายตาจ้าวซึ่ง
บนโต๊ะหลักยังมีซุนอี้เหนียงและบุตรชายของนาง จ้าวเย่อเฟิง ซุนอี้ เหนียงถือว่ามีอํานาจที่สุดในหมู่อนุ เพราะตระกูลเดิมเป็นขุนนาง พี่ชาย หลายคนรับราชการ พี่ชายคนโตถึงขั้นเป็นรองเสนาบดีกระทรวงคลัง เดิมที
หญิงเช่นนี้ย่อมมีคุณสมบัติเป็นภรรยาเอกได้ หากแต่ว่าตอนแต่งกับ จ้าวชงนั้น ตระกูลตกต่ํา ภายหลังอาศัยแรงหนุนของจ้าวชงจึงฟื้นตัวขึ้นมา
ได้
ประกอบกับนางให้กําเนิดบุตรชายเพียงคนเดียวของจวน จึงได้รับ
ความเอ็นดูเป็นพิเศษ ถูกยกเป็น “กุ้ยเขี่ย” และได้รับอนุญาตให้นั่งโต๊ะหลัก ทุกคืนวันเพ็ญ เกียรตินี้เอง กลับยิ่งทําให้ฉันเชียงเหอเกลียดชังซุ่นอี้เหนียง มากกว่าเดิม
ภาพเบื้องหน้าดูราวครอบครัวสมัครสมาน กลิ่นอาหารลอยกรุ่น เสียงพูดคุยแผ่วเบา จ้าวเข่อหรันนั่งสงบนิ่ง มุมปากยกยิ้มบาง ๆ ทว่าภายใน ใจกลับหัวเราะเย็นชา “ครอบครัวอบอุ่น” อย่างนั้นหรือ?
เบื้องหลังรอยยิ้มแต่ละคน ล้วนซ่อนการคํานวณร้ายกาจ หญิงใน เรือนหลังยิ่งมาก สงครามก็ยิ่งลุกโชน ภายนอกอาจสงบงาม แต่แท้จริงคลื่น ใต้น้ําเชี่ยวกรากไม่แพ้สนามรบ บุรุษก็เช่นนี้ อยากมีหญิงรา
