ออก
“พี่หญิงกล่าวล้อเล่นแล้วเจ้าค่ะ”
จ้าวเย่อเหรินยิ้มอ่อน ราวดอกเหมยแรกผลิ แต่แววตากลับอ่านไม่
“หากพี่ไปด้วย ย่อมต้องเตรียมของขวัญที่ดีกว่านี้แน่ “ข้าจะมีปัญญาเฉียบแหลมงดงามดั่งกล้วยไม้เช่นน้องได้อย่างไรเล่า”
จ้าวเข่อหรันยิ้มหวานยิ่งกว่าเดิม รอยยิ้มสดใสราวแสงอรุณ แต่ลึกลง ไปกลับเย็นเยียบดุจหิมะ หึ… แผนเล็กแผนน้อยของจ้าวเย่อเหริน นางจะไม่รู้ ได้อย่างไร ชาติที่แล้วก็เป็นเช่นนี้ ทําให้นางตกน้ําจนมิอาจไปร่วมงานเลี้ยงวัน เกิด จากนั้นก็อาศัยจังหวะยืมภาพล้ําค่า “ภาพชุนเกอเหยียบหิมะ” ไปเสีย ภาพนั้นเป็นภาพโบราณชื่อดัง เดิมเป็นสมบัติสะสมของท่านตาฝ่ายมารดา ภาพนั้นเป็นภาพโบราณชื่อดัง
เดิมเป็นสมบัติสะสมของท่านตาฝ่ายมารดา เพราะท่านรักนางที่สุด ก่อนสิ้นลมหายใจจึงมอบให้เป็นของขวัญชิ้นสุดท้าย จ้าวเย่อเหรินหมายตาภาพนี้มานาน แต่ไม่เคยได้สมใจ ครานี้คิดจะฉวยของ แท้ไป แล้วส่งของเลียนแบบกลับคืน
ชาติที่แล้ว นางนําภาพ “ซุนเกอเหยียบหิมะ” ไปมอบแก่ท่านผู้เฒ่า ตระกูลหลิน จนได้รับความโปรดปรานล้นเหลือ ทว่าในชาตินี้ โชคชะตาจะ ไม่ยอมให้นางเหยียบรอยเดิมอีกแล้ว ไม่นาน หลงเอ๋อร์ก็อัญเชิญภาพออก มา ส่งให้จ้าวเย่อหรัน นางคลี่มองอย่างพินิจ แววตาฉายประกายลึกซึ้ง ก่อน ยื่นต่อให้น้องสาว
“เย่อเหริน เอาไปเถิด”
จ้าวเย่อเหรินรับไปพลางก้มมอง รอยยิ้มงามเจิดจ้า
“ขอบพระคุณพี่หญิง”
“ไม่ต้องยอมใจหรอก”
จ้าวเย่อหวั่นกล่าวเสียงนุ่ม
“เจ
