้าขอยืมไปก็เพื่อจะคัดลอกเป็นของขวัญให้ท่านป้าหลิน กล่าวไปก็
เพื่อนําเกียรติกลับมาสู่ข้า จะให้ข้ารับคําขอบคุณจากเจ้าได้อย่างไร”
คําพูดนั้นเหมือนหยดน้ําเย็นราดใส่หัวใจ จ้าวเย่อเหรินแทบประคอง
รอยยิ้มไว้ไม่อยู่
“ฮะ… อ่า”
นางหัวเราะเบาอย่างฝืน
“เช่นนั้นตกเย็น ข้าจะให้เสียนอวิ๋นนําภาพมาคืน”
“จะให้คนของเจ้าลําบากใย”
จ้าวเย่อหรันยิ้มละไม
จ้าวเย่อหรันยิ้มละไม
“ถึงเวลาข้าจะให้หลงเอ๋อร์ไปนํากลับเอง”
“ก็ดีเจ้าค่ะ ก่อนมื้อค่ํา ให้หลงเอ๋อร์มารับก็พ
ก็พอ”
จ้าวเย่อเหรินเหลือบสายตามองรอบห้องอย่างแนบเนียน
“ว่าแต่พี่หญิง วันนี้ไม่เห็นหลิงเอ๋อร์เลยหรือ?”
ในใจนางรู้อยู่แล้วว่าหลิงเอ๋อร์ถูกลงโทษ เพียงแต่อยากมาสืบดูให้แน่ ใจ ว่าหมากตัวนี้ยังใช้การได้หรือควรตัดทิ้งเสีย ได้ยินคําถามนั้น จ้าวเข่อหรันหัวเราะเย็นในใจ ในที่สุดก็อดใจไม่ไหวลินะ มาครานี้ มิใช่เพียง หมายตาภาพ หากยังกังวลว่าหลิงเอ๋อร์จะหลุดปากหรือไม่ต่างหาก แม้ในใจ จะเย้ยหยัน แต่นางกลับทําสีหน้าอึดอัด
“เฮ้อ เย่อเหริน เจ้าก็รู้ หลิงเอ๋อร์ถูกย้าตามใจจนเสียคน วันนี้ข้าเพิ่ง ฟื้น นางยังกล้าขึ้นเสียงใส่ ยืนคนไม่รู้เห็น คงคิดว่านางเป็นนาย ข้าจึงลงโทษ “เฮ้อ เย่อเหริน เจ้าก็รู้ หลิงเอ๋อร์ถูกย้าตามใจจนเสียคน วันนี้ข้าเพิ่ง ฟื้น นางยังกล้าขึ้นเสียงใส่ ยืนคนไม่รู้เห็น คงคิดว่านางเป็นนาย ข้าจึงลงโทษ เล็กน้อย ตีไปสิบไม้ ตอนนี้คงยังพักรักษาตัวอยู่ ข้าจึงให้หยุดร
