ับใช้ชั่วคราว ทําไมหรือ เจ้ามีธุระกับนาง?”
“ไม่มีหรอกเจ้าค่ะ”
จ้าวเย่อเหรินรีบปฏิเสธ
แค่ไม่เห็นก็เลยถามดูเท่านั้น
เอ้อ น้องหญิง เจ้าโชคดีนักที่มีเสียนอนอยู่ข้างกาย”
จ้าวเบ่อหรันเอ่ยเสียงทอดถอน
“ติดตามเจ้ามานาน ได้เรียนรู้มากมาย ผ่านการอบรม จากเจ้า จึงทํา
งานคล่องแคล่ว”
de.2.7.1.2.9
“พี่หญิงชมเกินไปแล้ว”
จ้าวเย่อเหรินกล่าวถ่อมตน
“น้องเห็นว่าหลิงเอ๋อร์กับหลงเอ๋อร์ยองพี่ก็ใช้งานได้ดี”
“ฮะ ฮะ ฮะ…”
เสียงหัวเราะลอยอ้อยอิ่งในห้อง แต่ความเย็นกลับซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้ม
“จริงสิ พี่หญิง ข้าควรกลับแล้ว”
จ้าวเย่อเหรินลุกขึ้น
“ต้องรีบแก้ไขภาพให้เสร็จ มิฉะนั้นจะไม่ทันกําหนด”
“เช่นนั้นก็เดินทางโดยสวัสดิภาพ
จ้าวเย่อหรันยิ้มส่ง
“หลงเอ๋อร์ ไปส่งคุณหนูรอง”
ไม่นาน ห้องก็เหลือเพียงจ้าวเข่อหรันผู้เดียว ไม่มีผู้ใดเห็นว่า ในชั่ว ขณะที่จ้าวเย่อเหรินก้าวพ้นธรณีประตู รอยยิ้มบนใบหน้าของจ้าวเข่อหรัน พลันจางหาย สีหน้าหม่นมืดราวเมฆฝนตั้งเค้า แววตาเย็นเฉียบดุจน้ําแข็งใน
คืนเหมันต์…
ศึกในจวนเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น
