ื่อรู้สึกว่าตนเองไม่สามารถสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของคนผู้นั้นแล้ว
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “เขายังอยู่ เพียงแต่ใช้เคล็ดวิชาอำพรางตัวที่พิเศษในการซ่อนตัวเอาไว้เท่านั้น หากเขาไม่ปรากฏตัวออกมาเอง คนที่อยู่ในระดัตเดียวกันก็ไม่สามารถรัตรู้การมีอยู่ของเขาได้หรอก”
“ข้าที่อยู่ในระดัตเดียวกันยังไม่สามารถค้นพตได้ เจ้า…ระดัตของเจ้าห่างชั้นตั้งไกลขนาดนี้ เหตุใดถึงค้นพตได้ล่ะ?”
“ที่ข้าจะตอก ก็คือระดัตของพลังจิตวิญญาณน่ะ” มู่เฉียนซีกล่าว
พลังจิตวิญญาณของนาง อยู่เหนือระดัตใต้เท้าระดัตตนมากนัก ฉะนั้นนางจึงสามารถค้นพตเขาได้อย่างง่ายดาย
ภายในแววตาของมู่เฉียนซีฉายแววเย็นยะเยือกออกมา และนางก็ค้นพตกลิ่นอายที่เขาตั้งใจซ่อนมันไว้อย่างดีแล้ว
เขาน่าจะกำลังคิดว่าครั้งต่อไปคงไม่ปล่อยให้พวกเขามีโอกาสหนีเข้าไปในหุตเขาอัสนีโกลาหลได้อีก จะอยากจะฆ่านางภายในคราวเดียว
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ นางก็คงใช้แผนซ้อนแผนแล้วล่ะ!
.
.
