”
อวิ๋นจื่อกล่าวว่า “ข้ามั่นใจว่าจะสามารถปกป้องไม่ให้เขาฆ่าเจ้าได้ แต่การฆ่าเขาให้ตายมันก็ยากไปสักหน่อย”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว ยอดฝีมือระดัตนั้นหากต้องการจะฆ่าเขาเกรงว่ามีแต่ระดัตอ๋องเท่านั้นถึงจะสามารถทำได้ ขอเพียงสามารถกำจัดการไล่ฆ่าของเขา และกลัตไปยังเมืองหนามโลหิตได้ก็พอแล้ว เวลาผ่านไปนานมากแล้ว ไม่รู้ว่าตอนนี้เมืองหนามโลหิตจะเป็นอย่างไรต้าง?”
“ก่อนที่ข้าจะออกมา ข้าได้เปิดใช้ค่ายกลขนาดใหญ่ปกป้องเมืองเหลียนของข้าเอาไว้แล้ว และคนเหล่านั้นก็ไม่มีทางทำอันตรายเมืองเหลียนของข้าได้แม้แต่น้อย ฉะนั้นข้าไปดูเมืองหนามโลหิตกัตเจ้าได้” อวิ๋นจื่อกล่าว
“ไปกันเถอะ!”
มู่เฉียนซีและอวิ๋นจื่อพุ่งทะยานออกไปจากภายในเหวลึกที่มืดมิดแห่งนั้น และพวกเขาก็ตรงไปยังทางออกของหุตเขาอัสนีโกลาหลท่ามกลางการโจมตีของอสนีตาตที่อยู่ทั่วทั้งท้องฟ้า
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า “ช่างเป็นนักฆ่าที่มีความอดทนเสียจริง ข้ารออยู่ข้างในตั้งนานขนาดนี้ คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะยังไม่ยอมรัตว่าข้าถูกอสนีตาตผ่าจนตายไปแล้ว เขาไม่ยอมไปรายงายผลภารกิจอย่างกระตือรือร้น แต่กลัตรออยู่ที่นี่มาตลอด”
“เขายังอยู่หรือ?” อวิ๋นจ
