วันที่ดี ฝังศพเธอก่อนรุ่งสางเถอะ”
วันที่สิบห้าเดือนเจ็ด ตรงกับวันสารทจีน*[1]
วันที่คนตายจะข้ามไปสู่ทะเลทุกข์ได้
แม่น้ำหลังบ้านที่เป็นเส้นโค้งกลับคือทะเลทุกข์ที่สือหลิวจมอยู่
ไป๋หลิ่วหลับตาลง ระงับอารมณ์ที่กระเพื่อมราวกับคลื่นในใจ
เดิมทีพวกเขาวางแผนจะฆ่าเถ้าแก่ผู่เพื่อแก้แค้นในคืนนี้ แล้วใช้เรื่องบ้านผีสิงเป็นข้ออ้าง โทษว่าผีทำให้เขาเสียชีวิต
คิดไม่ถึงว่าบัดนี้เรื่องราวจะดำเนินไปในทิศทางนี้
เถ้าแก่ผู่ยอมรับความจริงว่าเขาฆ่าคนด้วยตัวเอง ดีเหมือนกัน ให้มันจบที่นี่ คนที่สมควรรับกรรมไม่ใช่พวกเขา
“ขอบคุณ” ไป๋หลิ่วชะงักชั่วครู่ เดินผ่านเถ้าแก่ผู่ไป เธออุ้มสือหลิวขึ้นมาโดยไม่สนใจน้ำหนองของซากศพ แล้วค่อย ๆ เดินไปหาปู่เฉิง “คุณลุงคะ ฝังสือหลิวได้อย่างสบายใจแล้วค่ะ”
“อืม” ปู่เฉิงงอตัวลงแล้วทั้งสองคนก็เดินจากไปพร้อมกัน
ในเวลาเดียวกันก็มีตำรวจมาด้วย
ชาวเน็ตร้องไห้โฮ
[ฮือ ๆ เถ้าแก่ผู่ต่ำช้า! เพราะความปรารถนาของสัตว์ป่าชั่วขณะ ทำให้ครอบครัวหนึ่งต้องแตกสลาย]
[ไลฟ์สดครั้งนี้พลิกไปพลิกมา จนคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าสุดท้ายความจริงจะเป็นแบบนี้!]
[ตั้งแต่ดูไลฟ์สดของไป๋ลู่ ฉันเรียนรู้คำว่า ‘ปล่อยให้กระสุนบินไปสักพัก’ ไม่เข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งไปก่อน ไม่แสดงความคิดเห็นง่าย ๆ ทุกอย่างมันพลิกผันได้ ]
[เห็นเถ้าแก่ผู่ถูกจับ ฉันก็พอใจและนอนหลับได้อย่างสบายใจแล้ว]
[1] สารทจีน คือ วันสำคัญที่ลูกหลานจะแสดงความกตัญญูต่
