ดอย่างแรง เพลิดเพลินไปกับสีหน้าเจ็บปวดของเถ้าแก่ผู่
[บรื๋อ~ สาวงามผู้บ้าคลั่ง!]
ใบหน้าของเถ้าแก่ผู่กลายเป็นสีม่วงและเขียว ดวงตาปูดโปน ใต้กางเกงปัสสาวะไหลไม่หยุด เมื่อเห็นเขาเริ่มสติเลือนราง เฝ่ยไป๋ลู่ก็ถอนหายใจ “ปล่อยมือเถอะนะ”
หานเสียวเสี่ยวพูดไม่ออก
ในฐานะลูกพี่ลูกน้องของสือหลิว ไป๋หลิวเก็บซ่อนความเกลียดชังรุนแรงที่มีต่อเถ้าแก่ผู่เอาไว้ เธอไม่ลังเลที่จะแต่งงานกับเขาเลยด้วยซ้ำ แผนการลึกซึ้งและโหดร้ายเช่นนี้ จะให้เธอหยุดง่าย ๆ ได้ยังไง?
“เธอคิดว่าพูดไม่กี่คำ คนอื่น ๆ จะเชื่อฟังเธอเหรอ? เจียงชิง พวกเรารีบไปช่วยคนกันเถอะ!” หานเสียวเสี่ยวดูถูกเถ้าแก่ผู่ แต่เธอไม่สามารถทนมองไป๋หลิ่วรัดคอเขาตายได้
เจียงชิงส่งเสียงตอบรับ และกำลังจะขยับตัว ทันใดนั้นไป๋หลิ่วก็คลี่ยิ้มออกมา
เธอกวาดสายตามองไปที่โทรศัพท์ของเหมียวจื่ออั๋ง การถ่ายทอดสดยังคงดำเนินต่อไป จากนั้นเธอจึงมองไปทางเฝ่ยไป๋ลู่ แล้วปล่อยมือช้า ๆ “เห็นแก่ที่คุณช่วยร้องทุกข์ขอความเป็นธรรมให้สือหลิว ครั้งนี้ฉันจะฟังคุณ”
หานเสียวเสี่ยวกับเจียงชิงถึงกับเงียบปาก “…”
กานว่างดึงเจียงชิงเข้ามา “เรื่องของผู้ใหญ่ เด็กพูดแทรกให้น้อยหน่อย”
เหมียวจื่ออั๋งพูดเสริมในใจ ‘กลัวจะหน้าแตกละสิ’
เถ้าแก่ผู่นอนหมดสติอยู่บนพื้น ทั้งน้ำมูกและน้ำตาไหลอาบหน้า ไป๋หลิ่วมองเขาด้วยความรังเกียจ ราวกับเป็นขยะ
เฝ่ยไป๋ลู่นับนิ้วแล้วพูดว่า “วันนี้วันที่สิบห้าเดือนเจ็ดพอดี เป็น
