บทที่ 123 ความจริง (2)
“ศพผู้หญิงศพนี้น่าจะอายุประมาณสิบหกถึงยี่สิบปี บนตัวมีรอยฟกช้ำ เธอถูกล่วงละเมิดทางเพศก่อนจะเสียชีวิต รอยบีบบนคอทำให้เธอหายใจไม่ออกจนตาย เล็บที่ฉีกขาดแบบนี้อธิบายได้ว่า ขณะที่เธอขัดขืนได้ฝากบาดแผลที่ลึกมากไว้กับอีกฝ่าย” เฝ่ยไป๋ลู่เดินมาอยู่ด้านหน้าของศพ
ทันใดนั้นดวงตาของเถ้าแก่ผู่พลันมีแสงปรากฏ “คุณบอกว่าเธอขัดขืนก่อนตาย ยิ่งเป็นไปไม่ได้เลยที่ฉันจะลงมือ บนตัวฉันนอกจากบาดแผลเก่ากลางฝ่ามือแล้วก็ไม่มีแผลอื่นเลย”
เฝ่ยไป๋ลู่ส่งเสียงอืม เห็นด้วยกับคำพูดนี้
ทว่าก่อนที่เถ้าแก่ผู่จะพ่นลมหายใจที่ติดอยู่ตรงลำคอออกมา เขาก็ได้ยินเฝ่ยไป๋ลู่ถามอย่างสงสัย “ตอนนี้คุณไม่ได้บาดเจ็บ นั่นหมายความว่าก่อนหน้านี้คุณไม่ได้รับบาดเจ็บงั้นเหรอ?”
[หา?]
[ประโยคนี้คลุมเครือมาก ไม่เข้าใจเลยว่าไป๋ลู่กำลังพูดถึงอะไร?]
[พูดไม่ออกเลย ยังคิดอยู่เลยว่าสตรีมเมอร์จะพูดเรื่องที่ทำให้โลกตกใจจนผีและเทพเจ้าต้องร้องไห้ แต่กลับ…เป็นสิ่งนี้เหรอ? เปิดฉากอย่างเร้าใจ และจบลงอย่างเหงาหงอย อันฟอลเลยดีกว่า]
[บาดแผลก่อนหน้านี้ เกี่ยวข้องบางอย่างกับการค้นหาฆาตกรในตอนนี้ใช่ไหม? ไป๋ลู่จะต้องมีความแค้นส่วนตัวกับเถ้าแก่ผู่สินะเลยทำแบบนี้กับเขา!]
[ความสามารถในการโกหกของเธอแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว ฉันสงสัยด้วยซ้ำว่าการออนไลน์ครั้งก่อน ๆ ทั้งหมดของเธอคือการหลอกลวง]
หน้าจอมีคลื่นคำถามหลั่งไหลเข้ามาไม่หยุด แอนตี้ที่ซุ่มม
