านานหลายวันในที่สุดก็ได้สำแดงเดชเต็มที่ พวกเขาเคาะแป้นพิมพ์พร้อมเสียงหัวเราะชั่วร้ายอย่างตื่นเต้น
พออ่านความคิดเห็นบนหน้าจอที่เต็มไปด้วยบรรยากาศเลวร้าย เหมียวจื่ออั๋งพลันเงยหน้าขึ้นและรู้สึกชาวาบ ดูเหมือนว่าไม่ใช่ทุกคนที่สามารถเป็นคนดังทางอินเทอร์เน็ตได้จริง ๆ น้ำลายจากทุกคนอาจจะทำให้จมน้ำตายได้ทีเดียว ทว่าเขาเองก็อยากรู้มากเช่นกันว่าคำพูดนี้ของเฝ่ยไป๋ลู่หมายความว่าอะไร
เหมียวจื่ออั๋งมีลางสังหรณ์ว่าเฝ่ยไป๋ลู่ไม่มีทางพูดจาเรื่อยเปื่อยโดยไม่มีจุดประสงค์
กานว่างเองก็รู้สึกเหมือนกับเหมียวจื่ออั๋ง
กานว่างส่งสัญญาณทางสายตาให้เจียงชิงว่าไม่ต้องพูดแทรกและคอยมองเงียบ ๆ
สีหน้าเจียงชิงไม่มั่นใจนัก เขากอดอก มองหญิงสาวอย่างสงบ ถึงจะยุ่งยากใจ แต่เขาก็อยากจะดูว่าผู้หญิงคนนี้จะเอาคำพูดตัวเองกลับมายังไง!
เฝ่ยไป๋ลู่เห็นว่าเถ้าแก่ผู่ยังคงไม่พูดอะไร เธอจึงพูดต่อ “คุณต้องมีรอยแผลเป็นบนตัว รอยแผลเป็นยาว ๆ บาง ๆ คล้ายรอยข่วนจากเล็บมือ”
ไป๋หลิ่วร้องอุทานเสียงสั่น “สามีของฉันมีรอยแผลเป็นบาง ๆ ยาว ๆ หลายเส้นบนหลังของเขา”
เมื่อตระหนักได้ว่าตัวเองพลั้งปากไปแล้ว เธอก็รีบเอามือปิดปาก “ฉันไม่ได้พูดอะไรเลยนะ”
[ไม่มีเงินสามร้อยตำลึงเฉยเลย*[1]]
[นี่นับว่าเป็นหลักฐานชัดเจนหรือเปล่า?]
เถ้าแก่ผู่แอบกัดฟันกรอดอย่างเกลียดชัง ผู้หญิงหน้าโง่ อกใหญ่แต่ไร้สมอง!
เฝ่ยไป๋ลู่มองตรงไปที่เถ้าแก่ผู่ “ในชีวิตไม่ได้ทำเรื่องผิดมโนธรร
