่นศพที่แช่อยู่ในน้ำเป็นเวลานาน
บนหน้าซีดเซียวที่ตายแล้วของศพหญิงสาวมีรอยฟกช้ำจุดหนึ่งแล้วก็อีกจุด เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นคนทำเอง เถ้าแก่ผู่รู้สึกงุนงงและคิดว่ามันเป็นรอยช้ำที่เกิดจากความตาย
“รู้ รู้จัก ฉันเป็นคนฆ่าเอง…” เถ้าแก่ผู่รู้สึกตึงเครียดถึงขีดสุด การป้องกันในจิตใจจึงพังทลาย เขาส่งเสียงตะโกนอย่างสิ้นหวังว่า “ฉันไม่ได้ตั้งใจ เธอข่วนฉันแล้วยังตะโกนเรียกคนอื่น ฉันพลั้งมือไปชั่วขณะ ถึงได้…ถึงได้ทำบาป ฉันชดใช้บาปไปแล้ว อย่ามาหาฉันอีกเลย!”
‘ไม่ได้ตั้งใจ? พลั้งมือไปชั่วขณะ?’ รอยยิ้มบนหน้าเฝ่ยไป๋ลู่แฝงด้วยความเหน็บแนม แต่น้ำเสียงกลับมีความอ่อนโยน เห็นอกเห็นใจ และให้อภัยอย่างน่าประหลาด “บอกฉันถึงบาปของคุณสิ”
เถ้าแก่ผู่มองศพตรงหน้า ราวกับเห็นใบหน้ายิ้มแย้มที่งดงามไม่ต่างจากหมู่มวลดอกไม้ของเธอ ดวงตาของเขาเหม่อลอย สุดท้ายก็เอ่ยว่า “หกปีก่อน ฉันมาสำรวจโปรเจกต์ท่องเที่ยวที่หุบเขาชิงเซี่ยแล้วได้พบกับสือหลิว…”
[1] มาจากสำนวน ที่ตรงนี้ไม่มีเงินสามร้อยตำลึง หมายถึง สิ่งที่นำมาปิดบังกลับเปิดโปงสิ่งนั้นเสียเอง
