าทางรู้สึกผิดของเถ้าแก่ผู่แบบนี้แล้ว รู้เลยว่าเฝ่ยไป๋ลู่พูดถูก จนแม่ถามฉันว่าทำไมฉันต้องคุกเข่าดูโทรศัพท์ เพราะว่าฉันซูฮกจนอยากจะก้มตัวลงกราบยังไงละ]
[เถ้าแก่ผู่คนนี้เป็นเศรษฐีในเขตพวกเรา พ่อของฉันรู้จักเขา ฉันจะไปถามพ่อว่าเฝ่ยไป๋ลู่พูดถูกหรือเปล่า]
[รีบไปรีบกลับละ!]
[ฉันกลับมาแว้ว!!! ปลุกพ่อกลางดึกเลยโดนพ่อตื้บน่ะ ยังดีที่ถามข้อมูลมาได้ เมื่อก่อนเถ้าแก่ผู่ผอมมาก ตอนนี้เขาอ้วนขึ้นเท่ากับเขาสมัยก่อนสองคนรวมกัน พ่อฉันยังบอกด้วยว่าเขาทำเรื่องผิดจรรยาบรรณ เป็นคนไม่ดี ให้ฉันเลิกสอดรู้สอดเห็น ข้างล่างนี้เป็นรูปถ่ายเถ้าแก่ผู่เมื่อหกปีก่อน [ภาพ]]
เหมียวจื่ออั๋งคลิกที่รูปภาพอย่างรวดเร็ว “หัวหน้า มีชาวเน็ตเจอรูปถ่ายเถ้าแก่ผู่เมื่อหกปีก่อน ตอนนั้นเขาไม่ได้อ้วน!”
เถ้าแก่ผู่ในภาพและเถ้าแก่ผู่ตอนนี้ ไม่สามารถใช้เรื่องน้ำหนักที่เพิ่มขึ้นในวัยกลางคนมาอธิบายได้
อ้วนขึ้นเท่ากับเขาสองคน คำนี้อธิบายรูปร่างของเขาในตอนนี้ได้อย่างชัดเจน
[หลักฐานชัดเจนอีกแล้ว! เถ้าแก่ผู่ไม่กล้าพูดอะไรแล้ว!]
ตอนนี้หลังเสื้อของเถ้าแก่ผู่เต็มไปด้วยเหงื่อ ความขี้ขลาดแวบผ่านในดวงตา
เฝ่ยไป๋ลู่คว้าตัวเถ้าแก่ผู่มา หันหน้าเขาให้มองตรงไปที่ศพ “มาเถอะ ยอมรับแต่โดยดี คุณไม่รู้จักคนคนนี้จริง ๆ เหรอ?”
ทันใดนั้น ศพหญิงสาวก็ขยายใหญ่ขึ้นตรงหน้าเขา ทั้งยังเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นเหม็นเน่าบนตัวศพ มันมีกลิ่นสารกันบูดที่เข้มข้น และมีกลิ่นคล้ายกลิ
