กไปล่ะสิ?” โจวเวินเงยหน้าขึ้นมามองหลี่เสวียน
“เฮ้อ การเอาแต่อุดอู้อยู่ในเมืองตลอดเวลามันน่าเบื่อจะตายไป ออกไปเดินเล่นข้างนอกหน่อยก็ดีเหมือนกัน” หลี่เสวียนเกาหัวพลางเอ่ยออกมาหลังจากถูกมองความคิดทะลุปรุโปร่ง
“งั้นก็ออกไปเดินเล่นกันหน่อย ถือว่าไปผ่อนคลายก็แล้วกัน” โจวเวินเองก็ยังไม่มีความคืบหน้าใด ๆ ในการเคลียร์เกม ช่วงนี้เขาเองก็รู้สึกอุดอู้และหดหู่ใจอยู่ไม่น้อยเช่นกัน
“ถ้านายบอกตั้งแต่แรก ข้าก็คงไม่ต้องเปลืองน้ำลายขนาดนี้ งั้นข้าไปเตรียมการก่อนนะ” หลี่เสวียนเดินออกไปจัดการเตรียมความพร้อม จากนั้นจึงออกเดินทางไปกับโจวเวิน
‘ศาลเจ้าอู่จวงกวน’ (Wuzhuang Temple) แหล่งท่องเที่ยวชื่อดังในเมืองอี้เหมิน อำเภอกัวหยาง นับตังแต่อาณาเขตมิติมาเยือน ดินแดนแห่งนี้ก็ถูกปกคลุมไปด้วยพลังลึกลับอันน่าพิศวงจนมนุษย์ไม่สามารถย่างกรายเข้าไปได้อีกเลย
จนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้ ประตูของศาลเจ้าอู่จวงกวนพลันเปิดออกอย่างกะทันหัน แสงรัศมีนับพันสายสาดส่องออกมาจากภายใน สีสันอันหลากหลายเจิดจ้าเสียยิ่งกว่าดวงตะวัน ปรากฏการณ์นี้ดำเนินต่อเนื่องยาวนานถึงเจ็ดวันเจ็ดคืนก่อนจะเลือนหายไป
หลังจากนั้น จึงมีผู้คนใจกล้าลอบเข้าไปในศาลเจ้าอู่จวงกวน และได้พบกับต้นโสมคนสถิตอยู่ภายใน
ตำนานเล่าว่า มีผู้หนึ่งได้รับผลโสมคนไปครอง และหลังจากที่กินมันเข้าไป ชายชราผู้นั้นก็กลับกลายร่างเป็นชายหนุ่มวัยยี่สิบต้น ๆ ได้ในทันที
นับตั้งแต่นั้นเป็นต
