้นมา หน้าศาลเจ้าอู่จวงกวนที่เคยรกร้างว่างเปล่า ก็กลับกลายเป็นสถานที่ที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คนอย่างรวดเร็ว
ทว่า กลับมีผู้คนไม่มากนักที่จะสามารถรอดชีวิตกลับออกมาจากศาลเจ้าอู่จวงกวนได้ และในบรรดาผู้ที่รอดชีวิตออกมา ก็ไม่มีใครเลยสักคนที่ได้รับผลลัพธ์ของการย้อนวัยกลับเป็นหนุ่มสาว
ยามนี้ บริเวณหน้าศาลเจ้าอู่จวงกวนได้กลับคืนสู่ความเงียบเหงารกร้างดังเก่าก่อน นาน ๆ ครั้งจึงจะมีผู้คนปรากฏตัวขึ้นที่ภายนอกศาลเจ้าสักสองสามคน ทว่าหลังจากที่พวกเขาเดินเข้าไปภายในแล้ว ก็จะไร้ซึ่งร่องรอยและไม่เคยได้กลับออกมาอีกเลย
ในวันนี้ ชายสองคนและเด็กหญิงหนึ่งคนได้เดินทางมาถึงเบื้องหน้าประตูศาลเจ้าอู่จวงกวน พวกเขาคือโจวเวินและหลี่เสวียน ส่วนผู้ที่นั่งอยู่บนหัวไหล่ของโจวเวินก็คือทารกปีศาจนั่นเอง
“แดนเซียนอมตะสถิตเคียงฟ้าดิน วิถีแห่งอายุวัฒนะยาวนานเท่าตะวัน” หลี่เสวียนจ้องมองไปที่บทกลอนคู่ที่สลักไว้บนสองฝั่งของบานประตูใหญ่ ก่อนจะอดไม่ได้ที่จะอ่านมันออกมาเสียงดัง
“ในยามที่องค์จักรพรรดิเสด็จมาเยือน เหตุใดจึงคิดจะเข้าไปในศาลเจ้าอู่จวงกวนเพื่อถามหาผลโสมคนแห่งความอมตะเล่า?” เสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากทางด้านข้าง โจวเวินและหลี่เสวียนหันไปมองตามเสียง และพบชายสองคนกำลังเดินตรงมายังบานประตู พวกเขาคือ ‘จางชุนชิว’ (Zhang Chunqiu) และ ‘เซี่ยหลิ่วฉวน’ (Xia Liuchuan)
“พวกนายเองก็ไม่ได้มาเพื่อผลโสมคนงั้นเหรอ?” หลี่เสวียนเบ้ปากพลางเอ่ยขึ้
