เสียงขู่คำรามที่ต่ำและลึกของหมาป่าทั้ง 12 ตัว ทำให้อากาศรอบหุบเขาเงาจันทร์เย็นเยือกยิ่งกว่าเดิม กลุ่มโจรและผู้อพยพที่บ้าคลั่งกว่า 30 ชีวิตชะงักฝีเท้าลงทันที แววตาที่เคยกระหายเลือดเริ่มสั่นไหวด้วยความหวาดกลัวเมื่อเห็น “อสูรร้าย” ที่มีอุปกรณ์ประหลาดรัดรึงอยู่บนตัว
“นะ…นั่นมันตัวอะไรกัน? หมาป่าใส่เกราะงั้นรึ!” หนึ่งในโจรตะโกนออกมาเสียงหลง
“อย่าไปกลัวมัน! พวกเรามีคนมากกว่า มันก็แค่สัตว์เดรัจฉาน ดูรถเข็นนั่นสิ! มีทั้งกลิ่นเนื้อกลิ่นข้าว ฆ่าพวกมันให้หมดแล้วพวกเราจะรอดตาย!” หัวหน้าโจรที่มีแผลเป็นเต็มใบหน้าตวาดปลุกใจ พร้อมกับควงดาบสนิมเขรอะพุ่งเข้าหา
หลินยืนนิ่งอยู่กลางขบวน ดวงตาของนางเย็นเยียบไร้ความปราณี นางรู้ดีว่าคนพวกนี้ไม่ได้ต้องการเพียงอาหาร แต่พวกมันพร้อมจะพรากชีวิตเด็ก ๆ 12 คน และคนแก่ในครอบครัวนางไปทำเป็นเสบียง นางยกมือขึ้นเป็นสัญญาณ
“จัดการ!”
สิ้นเสียงคำสั่ง จ่าฝูงแผลเป็นพุ่งตัวออกไปเป็นตัวแรกดุจลูกศรสีเทาเงิน มันกระโจนข้ามร่างของโจรคนหน้าสุดแล้วฝังเขี้ยวลงบนคอหอยของหัวหน้าโจรอย่างแม่นยำ เลือดสีแดงฉานพุ่งกระฉูดอาบขนที่เคยซูบผอม หมาป่าอีก 11 ตัวที่เหลือพุ่งเข้าจู่โจมตามยุทธวิธีที่ถูกฝึกมา (ด้วยสติปัญญาที่ตัวตนมิติที่ 5 มอบให้)
พวกมันไม่ได้สู้แบบสัตว์ป่าที่รุมทึ้ง แต่สู้ดุจหน่วย
