แท้จริงแล้ว ผู้เฒ่าเปียนแห่งสำนักเงาอินทรีย์ก็คือหนึ่งในผู้รอดชีวิตจากเหตุการณ์สัตว์อสูรบุกจู่โจมครั้งใหญ่ครั้งนั้น
เมื่อย้อนนึกถึงฉากที่กู้ฉางชิงฟาดดาบเพียงครั้งเดียวสังหารผู้พิทักษ์วิหารจนสิ้น ผู้เฒ่าเปียนก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นสะท้าน
คนเหล่านั้น ต่างเรียกชายหนุ่มผู้นั้นว่า “ผู้อาวุโสสูงสุด” ชัดเจนว่าพวกเขามาจากสำนักเดียวกัน
ซึ่งก็หมายความว่าสตรีตรงหน้าเขา…
ผู้เฒ่าเปียนรู้สึกเย็นวาบไปถึงกลางหลัง
โชคดี โชคดีเหลือเกินที่ตนยังไม่ได้ลงมือ มิฉะนั้นแล้วคงได้เกิดเรื่องใหญ่แน่
ถึงแม้สำนักเงาอินทรีย์จะไม่ใช่สำนักเล็ก แต่เมื่อเทียบกับยอดฝีมือขั้นราชาเทวะแล้ว ก็ไม่ต่างอะไรจากมดปลวก
ยิ่งไปกว่านั้น…
ชายหนุ่มผู้นั้น อาจไม่ใช่แค่ขอบเขตราชาธรรมดา แต่มีแนวโน้มจะเป็น… “จักรพรรดิ!”
ผู้เฒ่าเปียนถอนหายใจลึก ก่อนจะสะบัดมือพาคนของสำนักเงาอินทรีย์ทั้งสี่คน พลันกลายเป็นลำแสงพุ่งหายไปจากที่นั่น
เมื่อเห็นเช่นนี้ อวี๋เหวินเฟยและกู้ชิงเอ๋อต่างถอนหายใจโล่งอก
เมื่อครู่พวกเขาคิดว่าตนเองคงไม่รอดเสียแล้ว
“ดูท่าว่าแค่ชื่อของตำหนักชิงหลวนก็ยังมีอานุภาพไม่น้อยเลยทีเดียว!”
“เมื่อครู่ข้านึกว่าชีวิตข้าจะจบสิ้นเสียแล้ว โชคดีนักที่ศิษย์พี่เหวินเอ่ยถึงตำหนักของพวกเราได้ทันท่วงที”
