“เหล่าผู้ฝึกตนชุดครามนั่น ตอนแรกไม่ใช่ว่าโอหังนักหรือ? ฮึ! เมื่อได้ยินว่าศิษย์พี่เหวินเป็นศิษย์ตำหนักชิงหลวนก็ต้องล่าถอยไปอย่างหงอยเหงา!”
เหล่าศิษย์ตำหนักชิงหลวนที่อยู่ข้างหลังอวี๋เหวินเฟย ต่างเผยสีหน้าภาคภูมิใจ
ในสายตาพวกเขา ผู้เฒ่าเปียนกับพรรคพวกต้องเป็นฝ่ายยอมถอยเพราะถูกข่มขวัญด้วยชื่อเสียงของตำหนักชิงหลวนเป็นแน่
พวกเขาแอบชำเลืองมองไปยังกลุ่มของสำนักใจพิสุทธิ์อยู่หลายครั้ง ราวกับจะกล่าวว่า
เห็นหรือไม่…
นี่แหละคืออานุภาพของตำหนักชิงหลวน!
ก่อนหน้านี้ กู้ชิงเอ๋อยังทำท่าทางรังเกียจศิษย์พี่เหวิน ไม่ยอมร่วมมือกับพวกเรา
แต่หากวันนี้ไม่มีศิษย์พี่เหวินและพวกเราอยู่ที่นี่ เกรงว่าพวกคนเมื่อครู่คงไม่ลังเลที่จะลงมือสังหารทุกคนจนหมดสิ้น!
“ไปเถอะ ที่นี่อยู่ต่อไปนานไม่ได้”
อวี๋เหวินเฟยกล่าวด้วยท่าทีสง่างามบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิ
เหตุการณ์เมื่อครู่นี้ คงเพียงพอทำให้กู้ชิงเอ๋อมองเขาในอีกแง่มุมหนึ่งแล้วกระมัง
ศิษย์ตำหนักชิงหลวน ย่อมมีคุณค่าและอิทธิพล!
ไม่ใช่สำนักระดับราชาธรรมดาใดจะสามารถเทียบได้!
แม้จะเป็นศิษย์ศักดิ์สิทธิ์ทั้งคู่ แต่ศิษย์ศักดิ์สิทธิ์แห่งตำหนักชิงหลวนอย่างเขา กับศิษย์ศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักใจพิสุทธิ์อย่างกู้ชิงเอ๋อ ย่อมไม่อาจนำมาพูดถึงร่วมกันได้
กู้ชิงเอ๋อขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้สนใจคำพูดของอวี๋เหวินเฟยมากนัก
